Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στίχοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στίχοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22 Νοεμβρίου 2017

ΣΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΟΥΡΑΝΟ




Στον καινούργιο Ουρανό

  Ερμηνεία: Σοφία Παπάζογλου
Μουσική: Μανώλης Πάππος
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Άραγε θα είσαι εκεί…
όταν τα χρόνια μας θα γίνουν σκιά,
και θά `ρθει η ανάσα σου λευκή, χρυσαφιά
στον καινούργιο ουρανό να με ξαναβρεί.

Άραγε θα είσαι εσύ…
μ` αυτά τα μάτια σου, μ` αυτά τα μαλλιά,
κι οι δυο καινούργιοι θα βρεθούμε ξανά,
μ` ένα παλιό φιλί, μια γνώριμη αγκαλιά.

Άραγε, θα είσαι εσύ;
Άραγε θα είσαι εκεί;

19 Οκτωβρίου 2017

A TIME FOR US... ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΜΑΣ...





Love Theme from Romeo and Juliet
Words by Larry Kusik, Eddie Snyder
Singer Barratt Waugh
Music by Nino Rota


Lyrics

A time for us, some day there'll be
When chains are torn by courage born of a love that's free
A time when dreams so long denied can flourish
As we unveil the love we now must hide.

A time for us, at last to see
A life worthwhile for you and me.

And with our love, through tears and thorns
We will endure as we pass surely through every storm
A time for us, some day there'll be a new world
A world of shining hope for you and me.

A time for us, at last to see
A life worthwhile for you and me.

And with our love, through tears and thorns
We will endure as we pass surely through every storm
A time for us, some day there'll be a new world
A world of shining hope for you and me.



Μια εποχή για μας
Μια εποχή για μας, κάποια μέρα θα υπάρξει...
Όταν οι αλυσίδες σπάσουν από το θάρρος
που θα γεννηθεί από μια αγάπη ελεύθερη...
Μια εποχή που τα όνειρα που τόσο καιρό αρνούμαστε,
θα μπορούν να ανθίσουν,
καθώς θα αποκαλύπτουμε την αγάπη
που τώρα πρέπει να κρύψουμε...

Μια εποχή για μας, επιτέλους να δούμε...
Μια ζωή που να αξίζει σε σένα και μένα...

Και με την αγάπη μας, μέσα από δάκρυα και αγκάθια,
θα αντέξουμε,
καθώς θα περνάμε με σιγουριά μέσα από κάθε καταιγίδα...

Μια εποχή για μας, κάποια μέρα θα υπάρξει, ένας νέος κόσμος...
Ένας κόσμος λαμπρής ελπίδας για σένα και μένα...

Μια εποχή για μας, επιτέλους να δούμε...
Μια ζωή που να αξίζει σε σένα και μένα...

Και με την αγάπη μας, μέσα από δάκρυα και αγκάθια,
θα αντέξουμε,
καθώς θα περνάμε με σιγουριά μέσα από κάθε καταιγίδα...

Μια εποχή για μας, κάποια μέρα θα υπάρξει, ένας νέος κόσμος...
Ένας κόσμος λαμπρής ελπίδας για σένα και μένα...


18 Ιουνίου 2017

CURSUM PERFICIO * ΠΛΟΥΣ ΕΤΕΛΕΙΩΘΗ




Cursum perficio.
Verbum sapienti:
Quo plus habent,
eo plus cupiunt.
Post nubila, Phoebus.
Iternum
.


Πλοῦς ἐτελειώθη.
Λόγος σοφοῦ:
Τὸ πλεονεκτεῖν
πλεονεξίαν γεννᾶ.
Ὑπεράνω τῶν νεφελῶν
ὁ Φοῖβος.
Ἐς ἀεί.



(Ἑλληνικὴ ἀπόδοση: Ἰαλυσσός)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!