ΤΡΙΕΣΠΕΡΟΝ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ - ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΑ

Η λέξη "Ηρακλής" αποτελεί προσωνυμία του Ηλίου και δηλώνει την ανίκητη δύναμή του να διαλύει κάθε κακό, το οποίο τείνει να σχηματίζεται ιδίως στον αέρα. 

Ο φιλόσοφος Πορφύριος στο "Περί Αγαλμάτων" (Εκδόσεις Ηλιοδρόμιον, Αθήνα 2000) λέει με σαφήνεια τα εξής: 

«Καθὸ δὲ ἀπαλεξίκακός ἐστι τῶν ἐπιγείων ὁ Ἥλιος, Ἡρακλέα αὐτὸν προσεῖπον ἐκ τοῦ κλᾶσθαι πρὸς τὸν ἀέρα, ἀπ' ἀνατολῆς εἰς δύσιν ἰόντα». 

Αυτή είναι μία από τις ετυμολογήσεις του ονόματος του Ηρακλέους, την οποία αναφέρει και ο Νικόμαχος: «Ἡρακλῆς μὲν οὖν ὁ τὴν περὶ τὸν ἀέρα κλάσιν τῇ τῶν ὡρῶν περιτροπῇ ποιούμενος, τουτέστιν  Ἥλιος». 

Το ρήμα κλάω-ώ σημαίνει θραύω, αποκόπτω, σπάζω, τσακίζω, αλλά και κάμπτω προς τα έσω ή προς τα έξω, και παθ. κλάομαι -ώμαι, μεταβάλλω διεύθυνση, κατεύθυνση.

Άρα, ο ανίκητος Ήλιος ως Ηρακλής θραύει, τσακίζει, διαλύει κάθε τυφωνικό σχηματισμό που εκδηλώνεται στο πεδίον του αέρος και μας απαλλάσει από τα ποικίλλα κακά... και σύμφωνα με την δεύτερη έννοια, κάμπτεται και μεταβάλλει κατεύθυνση κατά τις τροπές, χειμερινή και θερινή. 

Το Τριέσπερον αρχίζει την Εσπέρα του Χειμερινού Ηλιοστασίου (21η προς 22α Δεκεμβρίου, που είναι και η μεγαλύτερη νύκτα του έτους) και ολοκληρώνεται με την ανα-Γέννηση του Ηλίου (την νύκτα της 24ης προς ξημέρωμα 25ης Δεκεμβρίου). Έτσι, ορθά, θα μπορούσε να ονομαστεί η συμβατική 25η Δεκεμβρίου (σε κάθε περίπτωση, η 4η ημέρα από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο) Νέο-Ήλια − Νεοήλια (Noel) ή, άλλως: Ηλίου-γέννα - Ηλιούγεννα. 

Αυτό εκφράζεται κωδικοποιημένα στην συμβολική "μυθική γλώσσα" της Ελληνικής Παραδόσεως και ιδίως στον Μύθο του Τριεσπέρου Ηρακλέους, ως εξής: 

«Φασὶ, Δία, συγκοιμώμενον Ἀλκμήνῃ, πεῖσαι τὸν Ἥλιον μὴ ἀνατεῖλαι ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας. Ὅθεν καὶ ἐπὶ τρεῖς νύκτας συγκοιμηθεὶς αὐτῇ ὁ Ζεὺς τὸν Τριέσπερον Ἡρακλέα ἐποίησε».

Εδώ υπονοείται κατά την μυθική αφήγηση, ταυτόχρονη σύλληψη, κύηση και γέννηση:

«Λέγεται ὁ Ἡρακλῆς διὰ τριῶν ἑσπερῶν κυηθῆναι καὶ τεχθῆναι».

και

«Ὥς περ ἐπὶ τῆς τοῦ Ἡρακλέος γενέσεως καὶ αὖ πάλιν ἐπὶ τῆς τῶν Μουσῶν παρεκτείνει ὁ μῦθος τὴν νύκτα εἰς τριέσπερον μῆκος καὶ εἰς ἐννεάνυκτον…»

Έτσι, συμπερασματικά θα λέγαμε ότι, ο Τριέσπερος Ηρακλής “συλλαμβάνεται” και “κυοφορείται” κατά τις τρείς μεγάλες νύχτες του Έτους−Ενιαυτού, την 21^η, 22^α και 23^η  Δεκεμβρίου, και “γεννάται” συμβολικώ τω τρόπω την νύκτα της 24ης προς την 25η Δεκεμβρίου, οπότε η ημέρα αυτή εορτάζεται ως γενέθλιον ήμαρ του Ηλιακού Θεού.

Καλό ΤΡΙΕΣΠΕΡΟ, λοιπόν, και καλά ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΑ!

Ιαλυσσός

Η ΑΟΡΑΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

"Βιώνουμε αναμφίβολα μία «κατ’ επίφαση» δημοκρατία – αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται πλέον ερήμην μας, ενώ χρησιμοποιούμαστε για να πληρώνουμε συνεχώς νέους φόρους, για τους οποίους εισπράττουμε όλο και λιγότερα ανταλλάγματα (κοινωνικές παροχές). Πρόκειται ουσιαστικά για μία «οικονομική δικτατορία» με δημοκρατικό πέπλο, την οποία αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα – θεωρώντας ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Για παράδειγμα, όπως ο σημερινός οικονομικός πόλεμος δεν σκοτώνει με σφαίρες τους ανθρώπους, αλλά τους οδηγεί στην ανεργία, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στο «λιμό» και στην αυτοκτονία, έτσι και η οικονομική δικτατορία δεν χρησιμοποιεί τα συμβατικά βασανιστήρια, για να επιβάλλει τους κανόνες της – αλλά την τρομοκρατία των ΜΜΕ, την παραδειγματική τιμωρία, τη σταύρωση δηλαδή σε κοινή θέα, το δημόσιο εξευτελισμό κοκ."

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ 2.000 ΕΤΩΝ - THE 2.000 YEAR-OLD COMPUTER

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων (γνωστός και ως αστρολάβος των Αντικυθήρων ή υπολογιστής των Αντικυθήρων) είναι ένα αρχαίο τέχνημα που πιστεύεται ότι ήταν ένας μηχανικός υπολογιστής και όργανο αστρονομικών παρατηρήσεων, που παρουσιάζει ομοιότητες με πολύπλοκο ωρολογιακό μηχανισμό.

Περισσότερα 

Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ - EL GUARDIAN DE LOS CULTIVOS

El Cernícalo Vulgar (Falco tinnunculus) es el más pequeño y abundante de los halcones europeos. Cazador implacable de ratones, topillos y otras plagas del campo dañinas para la agricultura, se ha ganado el título de "Guardián de los Cultivos".

Το Βραχοκιρκίνεζο (επιστημονική ονομασία Falco tinnunculus) είναι είδος γνήσιου γερακιού (γένος Falco). Στην Ελλάδα το βραχοκιρκίνεζο απαντάται καθ’όλη τη διάρκεια του έτους, ως επιδημητικό πτηνό.

Το βραχοκιρκίνεζο είναι από τα κοινότερα και ευκολότερα προσαρμόσιμα γεράκια της Ελληνικής πανίδας. Πρόκειται για πτηνό των πεδινών και ανοιχτών οικοτόπων, όπως οι ερεικώνες,οι θαμνώδεις εκτάσεις και ελώδεις περιοχές. Δεν απαιτεί δάση, εφόσον υπάρχουν εναλλακτικές φωλιές για κούρνιασμα, όπως πέτρες ή κτίσματα. Ευδοκιμεί εύκολα σε άδενδρες περιοχές, όπου υπάρχουν άφθονα ποώδη φυτά και θάμνοι για να υποστηρίξουν έναν πληθυσμό θηραμάτων.

Επίσης, τα βραχοκιρκίνεζα προσαρμόζονται εύκολα στην ανθρώπινη παρουσία (γεγονός που τους κοστίζει ακριβά, πολλές φορές), όσο υπάρχουν επαρκείς εκτάσεις βλάστησης, και μπορεί ακόμη και να βρεθεί σε υγρότοπους, χερσότοπους και άγονα μέρη, σε υψόμετρα από τη θάλασσα μέχρι τις υψηλότερες οροσειρές.

Το βραχοκιρκίνεζο, όπως και όλα σχεδόν τα γεράκια, εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό, ιδιαίτερα στους χρωματισμούς.

Αρσενικό: Κεφάλι, τράχηλος και ουρά γκρίζα-μπλέ (η ουρά με πλατιά μαύρη οριζόντια λωρίδα στην κάτω επιφάνεια). Ράχη καστανοκόκκινη με μαύρες κηλίδες. Κάτω μέρος ωχρόξανθο με σκούρες καφέ πιτσιλιές.

Θηλυκό: Κεφάλι, ράχη, τράχηλος και ουρά καστανοκόκκινα με χαρακτηριστικές μαυροκαφέ ραβδώσεις (η ουρά με αχνή σκουρόχρωμη οριζόντια λωρίδα στην κάτω επιφάνεια). Κάτω μέρος ωχρόξανθο με σκούρες καφέ πιτσιλιές.

Το κήρωμα είναι κίτρινο, ενώ υπάρχουν χαρακτηριστική μαύρη ταινία στα μάγουλα, κάτω από τα μάτια και χαρακτηριστικός κίτρινος δακτύλιος γύρω από τα μάτια.

Όταν κυνηγάει, το βραχοκιρκίνεζο χρησιμοποιεί τις τεχνικές του γυροπετάγματος (soaring), εκμεταλλευόμενο τα θερμικά ανοδικά ρεύματα, και της αιώρησης (hovering), περίπου 10-20 μέτρα πάνω από το έδαφος. Ειδικά η δεύτερη τεχνική, αποτελεί ένα βασικό διαγνωστικό του χαρακτηριστικό, διότι την χρησιμοποιεί πολύ συχνά.

Μπορεί συχνά να βρεθεί στο κυνήγι, κατά μήκος των πλευρών δρόμων και αυτοκινητοδρόμων. Το βραχοκιρκίνεζο είναι σε θέση να βλέπει σε μήκη κύματος κοντά στο υπεριώδες φως, που επιτρέπει στα πουλιά να εντοπίζουν τα ίχνη που αφήνουν τα ούρα των τρωκτικών στα λαγούμια τους και λαμπυρίζουν κάτω από το ηλιακό φως.

Μία άλλη (λιγότερο εμφανής) τεχνική, είναι να κουρνιάζει λίγο ψηλότερα από το έδαφος, όταν το επιτρέπει η τοπογραφία της περιοχής και, όταν το θήραμα κινηθεί προς τα εκεί, εφορμά.

Το τυπικό κοινό θήραμα του βραχοκιρκινεζιού είναι τα μυόμορφα τρωκτικά, παντός είδους: ποντίκια, αρουραίοι, τυφλοπόντικες, μυγαλές, μυωξοί κ.λ.π., κάνοντάς το, ένα από τα χρησιμότερα πτηνά για τη γεωργία.

Το βραχοκιρκίνεζο είναι το κοινότερο ημερόβιο αρπακτικό στην Ελλάδα και η γενική του κατάσταση είναι καλή. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η λαθροθηρία με σκοπό την ταρίχευση, ενώ αποτελεί εύκολο στόχο, λόγω της σχετικής αφθονίας του, της συγκατοίκησής του με τον άνθρωπο και της ιδιαίτερης τεχνικής του να αιωρείται (hovering).

Άλλες λόγιες ονομασίες είναι Ιέραξ ο βραχοδίαιτος, Ιέραξ ο γνήσιος και Ιέραξ ο μικρός.

Στον Ελλαδικό χώρο, το Βραχοκιρκίνεζο απαντάται και με τις λαϊκές ονομασίες Αερογάμης, Ανεμογάμης, Κανδηνέλι (Κάσος), Νταμαρογέρακο, Πετρογέρακας (Άνδρος), Πετρογέρακο και Πετροκιρκινέζι.

Είναι, πιθανότατα, το πτηνό Κεγχρηίς ή Κέρχνη των αρχαίων Ελλήνων.

Πληροφορίες από την Βικιπαίδεια

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΥΡΑ

Αόρατη για τους περισσότερους, η ενεργειακή μας αύρα κρατάει και αποκαλύπτει όλα τα μυστικά της ψυχοσωματικής μας υγείας και του συναισθηματικού μας κόσμου. Και σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί ένα κανάλι διάγνωσης και θεραπείας.

Μας περιβάλλει σαν ένα κουκούλι, λένε, και ίσως θα μπορούσαμε να τη δούμε, αν είχαμε αυτή την παραψυχολογική ικανότητα, όπως ορισμένα προικισμένα άτομα. Λένε επίσης ότι είναι ο καθρέφτης των συναισθημάτων, της πνευματικότητας αλλά και της υγείας μας. Και ότι μέσω αυτής μπορούμε να θεραπευτούμε, γιατί το ενεργειακό κομμάτι μας αποτελεί ένα θεραπευτικό πεδίο εξίσου σημαντικό με το φυσικό μας σώμα.

Ο λόγος για την αύρα, το πολύχρωμο ενεργειακό «νεφέλωμα» που τυλίγει τον καθένα μας αποτελώντας την -δυστυχώς- αόρατη στα μάτια των περισσοτέρων από εμάς μαρτυρία ότι υπάρχει κάτι πέρα από την ύλη επάνω μας.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, με την άνθηση και τον πολλαπλασιασμό των εναλλακτικών θεραπευτικών προσεγγίσεων, άρχισαν να εμφανίζονται διάφορες θεραπείες και τεχνικές που απευθύνονταν στο ανθρώπινο ενεργειακό πεδίο ή λειτουργούσαν μέσω αυτού.

Με βάση το ότι η αύρα ήταν ένα είδος ενέργειας, στράφηκαν προς την κατεύθυνση του κατά πόσο αυτή θα μπορούσε να επηρεαστεί θετικά, μέσω της αντίστοιχης ενέργειας που διοχετευόταν από έναν άλλο άνθρωπο, το θεραπευτή εν προκειμένω, ή από ενεργειακά φορτισμένα αντικείμενα, όπως οι κρύσταλλοι, ή και από μηχανήματα, ακολουθώντας έτσι μια πιο τεχνολογική κατεύθυνση.

Έτσι, προέκυψε μια σειρά από θεραπευτικές μεθόδους, ευλογοφανείς ή όχι, που αποσκοπούν στην εναρμόνιση αυτής της περίφημης αύρας και την πρόληψη ή την αποσόβηση των προβλημάτων που η ενεργειακή ανισορροπία της θα μπορούσε να προκαλέσει στον άνθρωπο.

Ισχύει κάτι από αυτά; Κατ’ αρχάς, η ίδια η ύπαρξη της αύρας για όλους εκείνους που δεν έχουν παραψυχική όραση είναι μόνο ζήτημα πεποίθησης, πίστης, αίσθησης. Πραγματικά, όλοι σχεδόν οι άνθρωποι μπορούν με κάποια εξάσκηση να ευαισθητοποιηθούν ως προς το ίδιο τους το αυρικό πεδίο αλλά και των άλλων γύρω τους. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η «ενστικτώδης» συμπάθεια ή αντιπάθεια που αισθανόμαστε προς άτομα που βλέπουμε για πρώτη φορά (αλλά και οι πολύ πιο έντονες και «αφιλτράριστες» αντιδράσεις των παιδιών απέναντι σε ορισμένους ανθρώπους) μπορούν να αποδοθούν σε ασυνείδητα μηνύματα, τα οποία λαμβάνουμε σε ενεργειακό επίπεδο.

Ακόμα κι αν δεν έχουμε τη συναίσθηση αυτών των μηνυμάτων, διαβάζουμε, κατά κάποιον τρόπο, την αύρα τους και μπαίνουμε σε αλληλεπίδραση μαζί τους, που μπορεί να είναι συμβατή ή ασύμβατη με εμάς. Όμως, ο μόνος τρόπος να το περιγράψουμε είναι μέσα από μια άμεση αλλά και ανεξήγητη συμπάθεια ή αντιπάθεια, ένα ευχάριστο ή δυσάρεστο «ψυχανέμισμα».

Αθέατος κόσμος

Ωστόσο, προς θρίαμβο των σκεπτικιστών, δεν υπάρχει καν τρόπος να αποδειχθεί με επιστημονικά όργανα η ύπαρξη της αύρας -όπως άλλωστε και τόσων πραγμάτων που δεν τα «βλέπουμε»- στο επίπεδο τουλάχιστον που μας περιγράφεται.

Οι φωτογραφίες Κίρλιαν δείχνουν ένα ελάχιστο κομμάτι της, μια κατώτερη στιβάδα που σχετίζεται κυρίως με την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, η οποία παράγεται από τη λειτουργία των κυττάρων σε σύνδεση με άλλα φυσικά φαινόμενα, όπως η υγρασία, η θερμοκρασία, η πίεση και η ηλεκτρική γείωση.

Όσο για τις άλλες σύγχρονες μεθόδους της πιο παραστατικής φωτογράφησης της αύρας και της επακόλουθης ανάλυσής της, οι αμφισβητήσεις είναι πάρα πολλές. Βασισμένες οι περισσότερες στη χρήση του ηλεκτρισμού, ο οποίος θεωρητικά «διεγείρει» κάθε είδους σωματίδιο κάνοντάς το ορατό, και τα τελευταία χρόνια σε προγράμματα κομπιούτερ, οι μέθοδοι απεικόνισης σηκώνουν πολλή συζήτηση ως προς το τι αναπαριστούν: ενεργειακά πεδία ή μήπως αντανακλάσεις και παιχνίδια του φωτός κατάλληλα επεξεργασμένα;

Και βέβαια, όλες οι προσπάθειες για επιστημονική διερεύνηση του εν λόγω διορατικού χαρίσματος με δοκιμές στα συγκεκριμένα άτομα που διατείνονται ότι «διαβάζουν» αύρες έχουν αποτύχει, μιας και η φύση του φαινομένου είναι πολύ φευγαλέα και ανεπαίσθητη για να ενταχθεί στην επιστημονική μεθοδολογία των επαναλαμβανόμενων πειραμάτων υπό τις ίδιες συνθήκες.

Έτσι, βρισκόμαστε και πάλι με τα βασικά. Ναι, φαίνεται να υπάρχουν άτομα προικισμένα με την ικανότητα να βλέπουν αύρες και άλλα, ακόμη πιο ικανά, ώστε να παίρνουν πληροφορίες μέσα από αυτή την ανάγνωση. Πληροφορίες που αφορούν τον ψυχικό κόσμο αλλά και την υγεία κάποιου. Φαίνεται πως υπάρχουν και τρόποι να επεμβαίνει κανείς θεραπευτικά σε ενεργειακό επίπεδο.

Κι αν μερικοί υποστηρίζουν ότι αυτό οφείλεται στην αυθυποβολή, στην ψυχοσωματική χαλάρωση ή στη βαθιά επικοινωνία με το θεραπευτή, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Άλλωστε, και η ιατρική δυσκολεύεται να ξεδιαλύνει την ψυχολογική παράμετρο στην ασθένεια και την ίαση.

Θεραπεύοντας το ενεργειακό σώμα

Οι ενεργειακές θεραπείες είναι διάφορων τύπων, αλλά εμείς θα αναφέρουμε εδώ εκείνες που γίνονται χωρίς τη μεσολάβηση συσκευών. Βασίζονται στην ανάγνωση της αύρας που δεν είναι κατ’ ανάγκη οπτική. Ακόμα και χωρίς να βλέπει ένας θεραπευτής μπορεί να διακρίνει τις ανισορροπίες στην αύρα του ατόμου, είτε ως αίσθηση μέσα από αντιδράσεις στο δικό του σώμα (ζέστη, κρύο, μυρμήγκιασμα) είτε διαισθητικά.

Το θεραπευτικό άγγιγμα είναι η πιο γνωστή θεραπεία, τόσο ώστε στο εξωτερικό να χρησιμοποιείται από νοσηλευτές ακόμα και μέσα σε νοσοκομεία ως μέσο ανακούφισης και τόνωσης του οργανισμού. Δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ το 1972 από την Ντολόρες Κρίγκερ, καθηγήτρια Νοσηλευτικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Παρά την ονομασία του, το θεραπευτικό άγγιγμα δεν περιλαμβάνει καμιά επαφή του θεραπευτή με το σώμα του ατόμου.

Εκείνος, αφού συγκεντρωθεί με ένα σύντομο διαλογισμό, χρησιμοποιεί τα χέρια του κινώντας τα γύρω από το σώμα για να ανιχνεύσει τις ενεργειακές ανισορροπίες και τα μπλοκαρίσματα. Στη συνέχεια, πάλι με τις κινήσεις των χεριών, ανακατευθύνει την ενέργεια, αλλά και ο ίδιος γίνεται ένα είδος καναλιού μέσα από το οποίο διοχετεύεται στο άτομο η συμπαντική ενέργεια. Τέλος, εξομαλύνει το ενεργειακό πεδίο του σώματος και τη ροή της ενέργειας.

Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές αυτού του τύπου της θεραπείας, όπως τα διάφορα είδη healing, το «reconnection» του δρ. Έρικ Περλ, η εξισορρόπηση του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που δημιουργήθηκε από την Πέγκι Φίνιξ Ντίμπρο.

Μια άλλη μορφή ενεργειακής θεραπείας, που όμως περιλαμβάνει και το άγγιγμα του σώματος, είναι το Ttouch, που δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ’80 και στην επόμενη δεκαετία εντάχθηκε σε προγράμματα εκπαίδευσης νοσηλευτών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν -στο εξωτερικό βέβαια- συμπληρωματικά με την ιατρική θεραπεία, για να ανακουφίσουν ασθενείς που υποφέρουν από χρόνιους πόνους, αρθρίτιδα, Αλτσχάιμερ και σκλήρυνση κατά πλάκας.

Το TTouch, που δημιουργήθηκε από την Αγγλίδα Λίντα Τέλινγκτον-Τζόουνς, ξεκίνησε ως μέθοδος αντιμετώπισης των προβλημάτων σε άλογα και ζωάκια συντροφιάς, αλλά προέκυψε ότι είχε αποτελεσματικότητα και στους ανθρώπους. Στην περίπτωση αυτή ο θεραπευτής αγγίζει με κυκλικές συνεχόμενες κινήσεις το δέρμα, χωρίς όμως να φτάνει σε μυς ή οστά.

Η χρωματοθεραπεία της αύρας κινείται σε διαφορετικό πεδίο και βρίσκεται κοντά στη φωτοθεραπεία. Σε αυτή είναι απαραίτητο ο θεραπευτής να βλέπει την αύρα, ώστε να ανιχνεύσει τα τυχόν προβλήματα με βάση το είδος, την κατανομή και τη λαμπρότητα των χρωμάτων της, αλλά και ανάλογα με το γενικότερο σχήμα και μέγεθός της.

Η χρωματοθεραπεία που θα επακολουθήσει έχει σκοπό να ενισχύσει αυτό το χρωματικό φάσμα -δεδομένου ότι κάθε διαταραχή στο χρώμα και στη φωτεινότητα συνδέεται με συγκεκριμένο πρόβλημα- και να το φέρει σε ισορροπία. Αρκετές είναι οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για αυτό, όπως η φωτοθεραπεία με χρωματιστό φως, η εναπόθεση χρωματιστών κρυστάλλων σε σημεία του σώματος ή η σύσταση προς το άτομο να φοράει για ένα διάστημα ρούχα συγκεκριμένων χρωμάτων.

Οι θεραπείες της αύρας αποσκοπούν στο να αποκαταστήσουν τις ανισορροπίες της και να επιφέρουν τη σωματική, συναισθηματική και πνευματική αρμονία. Τα αποτελέσματά τους ποικίλλουν (εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό και από την ψυχολογική δεκτικότητα του ατόμου στο οποίο γίνεται η θεραπεία) και ξεκινούν από μια αίσθηση γαλήνης και ευεξίας, φτάνοντας μέχρι την πνευματική έκσταση και μεταμόρφωση.

Οι αλλαγές μπορεί να εμφανίζονται αμέσως ή σε μερικές μέρες. Επίσης, ενισχύονται με τις επαναλαμβανόμενες συνεδρίες. Οι θεραπείες αυτές δεν έχουν παρενέργειες, ούτε αντιβαίνουν σε οποιαδήποτε άλλη θεραπεία μπορεί να ακολουθεί κάποιος.

Τί φαίνεται σε μια αύρα;

Υπάρχουν πολλές και ενίοτε αντικρουόμενες περιγραφές για το πώς μοιάζει μια αύρα, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο συγκεκριμένες. Γενικά, επικρατεί η παραδοχή ότι είναι ένα είδος ενεργειακού αυγού που περιβάλλει το σώμα και εκτείνεται πέρα από τα όριά του (το εύρος της εξαρτάται από την κατάσταση και το βαθμό πνευματικότητας του ανθρώπου).

Άλλες προσεγγίσεις διακρίνουν ξεχωριστές στιβάδες στην αύρα (συνήθως 7 στον αριθμό), ενώ άλλες, όπως οι διδασκαλίες του Καστανέντα, τη βλέπουν σαν ένα κουκούλι από φωτεινά νήματα.

Σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη προσέγγιση, πάντως, η αύρα αποτελείται από χρωματιστά, φωτεινά και διαρκώς κινούμενα τμήματα, που αλλάζουν ανάλογα με την ψυχική και σωματική κατάσταση του κατόχου της. Σε αυτά τα χρώματα αποδίδονται συγκεκριμένες ερμηνείες, συχνά μάλλον σχηματικές (το κόκκινο δείχνει θυμό ή σεξουαλικό πάθος, το μπλε θλίψη, το βιολετί πνευματικότητα, το ροζ αγάπη, το κίτρινο εξυπνάδα).

Ωστόσο, στην προσπάθεια για μια πιο ουσιαστική προσέγγιση θα ήταν πιο ακριβές να υποστηρίξουμε ότι στην πραγματικότητα ο καθένας που βλέπει μια αύρα αναπτύσσει δικούς του κώδικες ερμηνείας της. Έτσι κι αλλιώς, πρόκειται για μια «εικόνα» που υπάγεται σε μια άλλη διάσταση και δεν μπορεί να αναλυθεί με αντικειμενικές παραμέτρους, εφόσον η σύλληψή της είναι καθαρά διαισθητική.

Γι‘ αυτό, άλλωστε, το τί μπορεί να διακρίνει και να ερμηνεύσει ο κάθε προικισμένος θεραπευτής εξαρτάται από τις δικές του ικανότητες. Η εικόνα της αύρας που συλλαμβάνει είναι απλώς ένα μέσο, ακριβώς όπως κάποιος άλλος αντλεί πληροφορίες χρησιμοποιώντας μια τράπουλα ή μια επικοινωνία διόδευσης.

EΛΠΙΔΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΗΓΗ