ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ Ο ΔΡΟΜΟΣ

Μεμνῆσθαι δὲ καὶ τοῦ ἐπιλανθανομένου 
ᾗ ἡ ὁδὸς ἄγει. ( Ἡράκλειτος ) 
Νὰ θυμᾶσαι κι αὐτὸν ποὺ λησμονεῖ
μὲς ἀπὸ ποῦ περνάει ὁ Δρόμος!

Κεῖνον τὸν  Ἡρακλείτειο χρησμὸ

νά ‘χεις σὰν φῶς μέσα στὸν νοῦ,

ἄγρυπνος σύ, μὲς στὸν πολὺν ἑσμό,

μεμνῆσθαι καὶ τοῦ ἐπιλανθανομένου…

Τὸν Ἥλιο ἂν μιὰ τὸν ἀρνηθεῖς,

χίλιες φορὲς σὲ ἀρνιέται!

Κλέφτρα Σελήνη σὰν γενεῖς,

χλωμὴ φωτιὰ πάνω στὴ Γῆς,

μὲ τί, Καρδιά, νὰ ζεσταθεῖς,

τοῦ  Ἥλιου ὁ Δρόμος ἂν ξεχνιέται;

Ἰαλυσσός

ΑΣΤΡΑΠΟΣΙΓΜΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΘΥΡΗΣ ~ ΑΣΤΡΑΠΟΣΙΓΜΑ
Ἀστραπόσιγμα - Αἴνιγμα. 

Ἕνα ἐμπνευσμένο ποιητικὸ ἔργο γιὰ ὅσους ἀγαποῦν τὰ αἰνίγματα καὶ ἀναζητοῦν τὴν λύση τους. Περιλαμβάνει τέσσερις ἑνότητες ποιημάτων:
Α. Τὸ Ρῆγμα τῆς Βροντῆς.
Β. Τὸ Σίγμα τῆς Σιωπῆς.
Γ. Τὸ Στίγμα τοῦ Καημοῦ.
Δ. Τὸ Σίγμα τῆς Ἀστραπῆς.

"Το Αστραπόσιγμα ... διέπεται από όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον αναγνώστη να σκεφτεί ότι ο δημιουργός έχει αναμφισβήτητη ποιητική φλέβα... 

Όλο του το έργο διέπεται από την συνεχή προσπάθεια του ποιητή να προσεγγίσει "την πηγή του φωτός" και "την γλώσσα της σιωπής". 

Σίγουρα το Αστραπόσιγμα", βασισμένο σε μια ακατανίκητη ενστικτώδη ορμή, καταφέρνει να πετύχει τον αρχικό του στόχο που είναι η συγκινησιακή προσέγγιση της πηγής της γνώσης. 

Μια διαδικασία που θα αφήσει τα ίχνη της ανεξίτηλα στην σκέψη του αναγνώστη".
Περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ. Τεύχος 31.

ΑΣΤΡΑΠΟΣΙΓΜΑ

Ο ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ... ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ

  

Ὁ γκρεμιστής

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει.
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ...

Η κατάρα του Πεύκου 

«Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο;
Γιάννη, γιατί;»
«Αγέρας θα 'ναι», λέει ο Γιάννης
και περπατεί.

Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι
βγάνει φωτιά.
Να 'βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα,
μια ρεματιά!

Μες το λιοπύρι, μες στον κάμπο
να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου,
δροσιά να βρει.

Το δέντρο παίρνει τα κλαριά του
και περπατεί!
«Δεν θ΄ ανασάνω», λέει ο Γιάννης,
«γιατί, γιατί;»

«Γιάννη, πού κίνησες να φτάσεις;»
«Στα δυο χωριά.»
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Πολύ μακριά!»

«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω.
Τι έφταιξα εγώ;
Σκιάζεται ο λόγγος και με φεύγει,
γι' αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες...
για δυο, για τρεις...
Ο νους μου σήμερα δε ξέρω,
τ' είναι βαρύς».

«Να μια βρυσούλα, πιες νεράκι
να δροσιστείς».
Σκύβει να πιει νερό στη βρύση,
στερεύει ευθύς.

Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες,
φεύγει ο καιρός,
Στον ίδιο δρόμο είν' ο Γιάννης,
κι ας τρέχει εμπρός...

Να το Χινόπωρο, να οι μπόρες,
μα πού κλαρί;
Χτυπιέται ολόρθος με το χαλάζι,
με τη βροχή.

«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο,
το σπλαχνικό,
που 'ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι
και στο βοσκό;»

Ο πεύκος μίλαε στον αέρα
- τ' ακούς, τ' ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα
στους μπιστικούς.

«Φρύγανο και κλαρί του πήρες
και τις δροσιές
Και το ρετσίνι του ποτάμι
απ΄ τις πληγές.

Σακάτης ήτανε κι ολόρθος,
ως τη χρονιά,
Που τον εγκρέμισες για ξύλα,
Γιάννη φονιά!»

«Τη χάρη σου ερημοκκλησάκι,
την προσκυνώ,
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα
και να σταθώ...

Η μάνα μου θα περιμένει
κι έχω βοσκή...
Κι είχα και τρύγο... Τι ώρα νάναι
σαν τι εποχή;

Ξεκίνησα το Καλοκαίρι
-να στοχαστείς-
Κι ήρθε και μ' ήβρεν ο Χειμώνας
μεσοστρατίς.

Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!
Πότε ήρθε; Πώς;
Άγιε, σταμάτησε το λόγκο,
που τρέχει εμπρός.

Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω
-με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω,
εδώ κοντά.»

Πέφτει σα δέντρο απ΄ το πελέκι...
βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος,
πολύ μακριά.

Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι,
φωνή καμιά.
Στ΄ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο,
στην ερημιά.-

 του Ζαχαρία Παπαντωνίου (γενν. 1877 − απεβ. 1940)