ΦΥΛΑΞ ΕΑΥΤΟΥ ΓΙΝΟΥ

Ὁ ἑαυτὸν αἰσχυνόμενος φύλαξ ἑαυτοῦ γίνεται μηδαμοῦ κακίᾳ περιπεσεῖν. Κακίας δὲ εἴδη πλείονα· κατὰ μὲν τὸ λογικὸν  ἀφροσύνη, κατὰ δὲ τὸ θυμικὸν δειλία, κατὰ δὲ τὸ ἐπιθυμητικὸν φιληδονία καὶ φιλοχρηματία, κατὰ δὲ πάσας ὁμοῦ τὰς δυνάμεις ἀδικία. 

Τετράδος οὖν ἀρετῶν ἐδέησεν ἡμῖν πρὸς τὴν τῶν τοιούτων κακῶν ἀποτροπήν· φρονήσεως μὲν περὶ τὸ λογιζόμενον, ἀνδρείας δὲ περὶ τὸ θυμούμενον, σωφροσύνης δὲ περὶ τὸ ἐπιθυμητικόν, δικαιοσύνης δὲ περὶ πάσας ὁμοῦ τὰς δυνάμεις, τελειοτάτης οὔσης καὶ διὰ πασῶν, ἀρετῆς περιεκτικῆς τῶν ἄλλων ὡς οἰκείων μερῶν.

Αυτός που αισχύνεται τον εαυτό του, γίνεται φύλακας του εαυτού του και δεν υποπίπτει σε κανενός είδους κακία. Τα είδη της κακίας είναι πολλά∙ στη σφαίρα του λογικού είναι η αφροσύνη, στη σφαίρα του θυμικού είναι η δειλία, ενώ στη σφαίρα του επιθυμητικού είναι η φιληδονία και η φιλοχρηματία, σε όλες δε μαζί τις δυνάμεις είναι η αδικία. 

Με μια τετράδα, λοιπόν, αρετών μπορούμε να αποτρέψουμε από τον εαυτό μας όλα αυτά τα κακά∙ με την φρόνηση στη σφαίρα του λογικού, με την ανδρεία στη σφαίρα του θυμικού, και με την σωφροσύνη στη σφαίρα του επιθυμητικού, σε όλες δε μαζί τις δυνάμεις με την δικαιοσύνη, η οποία είναι η τελειότερη αρετή, καθώς διαπερνά και περιέχει όλες τις άλλες ως οικεία μέρη της.

( Ἱεροκλῆς, Σχόλια εἰς τὰ Πυθαγορικὰ Χρυσᾶ Ἔπη - Ἀπόδοση: Ἰαλυσσός)

ΟΡΚΟΣ - Η ΑΤΡΕΠΤΟΣ ΦΡΟΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ

Τὸν νόμον τῆς τοῦ παντὸς διατάξεως ἄτρεπτος φρουρὰ διατηρεῖ καὶ τὸν τῆς φρουρᾶς ταύτης φύλακα τοῖς παλαιοῖς ἔθος ἦν δι’ ἀπορρήτων «ὅρκον» ὀνομάζειν.

Τον Νόμο τής τάξεως τού Σύμπαντος τον διατηρεί μιά αμετάτρεπτη Φρουρά και τον Φύλακα αυτής τής φρουράς ήταν συνήθεια στους παλαιούς να τον ονομάζουν μυστικά «Όρκο»!

( Ἱεροκλῆς, Σχόλια εἰς τὰ Πυθαγορικὰ Χρυσᾶ  Ἔπη - Ἀπόδοση: Ἰαλυσσός)

ΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΑΡΙΣΤΑ...

Τιμήσεις τὸν Θεὸν ἄριστα, ἐὰν τῷ Θεῷ τὴν διάνοιαν ὁμοιώσῃς. 

Θα τιμήσεις άριστα τον Θεό, εάν εξομοιώσεις την διάνοιά σου με τον Θεό. 

( Ἱεροκλῆς, Σχόλια εἰς τὰ Πυθαγορικὰ Χρυσᾶ Ἔπη - Ἀπόδοση: Ἰαλυσσός)

ΘΑΝΑΤΟΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ...

Θάνατος γὰρ λογικῆς οὐσίας ἀθεΐα καὶ ἄνοια, οἷς ἕπεται καὶ ἡ περὶ τὸν βίον ἄμετρος τῶν παθῶν ἐπανάστασις.     

Θάνατος βεβαίως της λογικής ουσίας είναι η αθεΐα (αποκοπή από το θείον) και η άνοια (αποκοπή από τον νού), και σε αυτά επακολουθεί η άμετρη επανάσταση τών παθῶν μέσα στον ανθρώπινο βίο.     

( Ἱεροκλῆς, Σχόλια εἰς τὰ Πυθαγορικὰ Χρυσᾶ Ἔπη - Ἀπόδοση: Ἰαλυσσός)

ΤΟ ΕΝΘΕΟΝ ΦΡΟΝΗΜΑ...

Τὸ ἔνθεον φρόνημα διαρκῶς ἡδρασμένον συνάπτει Θεῷ· χωρεῖν γὰρ ἀνάγκη τὸ ὅμοιον πρὸς τὸ ὅμοιον, ὅθεν καὶ μόνος ἱερεὺς ὁ σοφὸς λέγεται, μόνος θεοφιλής, μόνος εἰδὼς εὔξασθαι. Μόνος γὰρ οἶδε τιμᾶν ὁ τὴν ἀξίαν μὴ συγχέων τῶν τιμωμένων καὶ ὁ προηγουμένως ἱερεῖον ἑαυτὸν προσάγων καὶ ἄγαλμα θεῖον τεκταίνων τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν καὶ ναὸν εἰς ὑποδοχὴν τοῦ θείου φωτὸς τὸν ἑαυτοῦ κατασκευάζων νοῦν.

***

Το ένθεο φρόνημα που είναι διαρκώς σταθερό, μας φέρνει σε επαφή με τον Θεό∙ διότι είναι ανάγκη το όμοιο να προχωρά προς το όμοιο, γι’ αυτό και λέγεται ότι μόνος ιερεύς είναι ο σοφός, μόνον αυτός ξέρει να προσεύχεται. Διότι γνωρίζει να τιμά μόνον εκείνος που δεν συγχέει την αξία των τιμωμένων και αυτός που πρώτα απ’ όλα προσάγει τον εαυτό του ως θυσία και διαμορφώνει την ψυχή του σε θείο άγαλμα και μετατρέπει τον νού του σε ναό για την υποδοχή του θείου φωτός.

( Ἱεροκλῆς, Σχόλια εἰς τὰ Πυθαγορικὰ Χρυσᾶ  Ἔπη - Ἀπόδοση: Ἰαλυσσός)