ΒΑΚΧΕΣ - ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

ΤΙ ΛΟΙΠΟΝ;

Τίς δ' οἶδεν εἰ ζῆν τοῦθ' ὃ κέκληται θανεῖν,
τὸ ζῆν δὲ θνῄσκειν ἐστί;

Ποιός ξέρει ἂν εἶναι ζωὴ αυτὸ ποὺ λέγεται θάνατος, 
κι ἂν εἶναι θάνατος αὐτὸ ποὺ λέγεται ζωή; 
                                                                 Εὐριπίδης

Τί λοιπόν; Τῆς ζωῆς μας τὸ σύνορο
θὰ τὸ δείχνει ἕνα ὀρθὸ κυπαρίσσι;
Κι’ ἀπ' ὅ,τι εἴδαμε, ἀκούσαμε, ἀγγίξαμε
τάφου γῆ θὰ μᾶς ἔχει χωρίσει;

Ὅ,τι ἀγγίζομε, ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε,
τοῦτο μόνο Ζωή μας τὸ λέμε;
Κι’ αὐτὸ τρέμομε μήπως τὸ χάσουμε
καὶ χαμένο στοὺς τάφους τὸ κλαῖμε;

Σ' ὅ,τι ἀγγίζομε, ἀκοῦμε καὶ βλέπομε,
τῆς ζωῆς μας ὁ κόσμος τελειώνει;
Τίποτε ἄλλο; Στερνό μας ἀπόρριμα
τὸ κορμί ποὺ σκορπιέται καὶ λυώνει;

Κάτι ἀνέγγιχτο, ἀνάκουστο, ἀθώρητο,
μήπως κάτω ἀπ' τοὺς τάφους ἀνθίζῃ
κι’ ὅ,τι μέσα μας κρύβεται ἀγνώριστο
μήπως πέρ' ἀπ' τὸ θάνατο ἀρχίζει;

Ἡ ψυχή, ταξιδεύτρα μέσ’ τ’ Ἄπειρο,
σταλαμίδα νεροῦ μήπως μοιάζῃ,
ποὺ ἀνεβαίνει στὰ νέφη ἀπ’ τὰ πέλαγα,
κι’ ἀπ’ τὰ νέφη στοὺς κάμπους σταλάζει;

Μήπως ὅ,τι θαρροῦμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ' αὐγῆς εἶναι πέρα,
κι’ αντί νἄρθῃ μιὰ νύχτ' ἀξημέρωτη
ξημερώνῃ μι' ἀβράδιαστη μέρα;

Μήπως εἶν' ἡ ἀλήθεια στὸ θάνατο
κι’ ἡ ζωὴ μήπως κρύβει τὴν πλάνη;
Ὅ,τι λέμε πὼς ζῇ μήπως πέθανε 
κι’ εἶν' ἀθάνατο ὅ,τι ἔχει πεθάνῃ;

Γεώργιος Δροσίνης, Φωτερὰ σκοτάδια.

ΠΕΡΣΕΥΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ... ΤΗΝ ΔΕ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑΝ ΑΠΑΛΛΑΤΤΕΙ ΤΩΝ ΔΕΣΜΩΝ Ο ΕΡΩΣ...

 

Δανάης δὲ Περσεὺς ἐγένετ' ἐκ χρυσορρύτων

σταγόνων, ὃς ἐλθὼν Γοργόνος καρατόμος

Αἰθίοπ' ἔγημεν Ἀνδρομέδαν τὴν Κηφέως,

ἣ τριπτύχους ἐγείνατ' ἐκ Περσέως κόρους·

Ἀλκαῖον ἠδὲ Σθένελον, ὅς τ' Ἄργους πόλιν

ἔσχεν Μυκήνας, πατέρα δ' Ἀλκμήνης τρίτον

Ἠλεκτρύωνα· Ζεὺς δ' ἐς Ἀλκμήνης λέχος

πεσὼν τὸ κλεινὸν Ἡρακλέους σπείρει δέμας.

                            Εὐριπίδης 

Τετέλεσται ἤδη ὁ ἆθλος, καὶ τὸ μὲν κῆτος ἔρριπται πρὸ τῆς ᾐόνος ἐμπλημμυροῦν πηγαῖς αἵματος, ὑφ' ὧν ἐρυθρὰ ἡ θάλασσα, τὴν δὲ Ἀνδρομέδαν ἀπαλλάττει τοῦ δεσμοῦ ὁ Ἔρως· γέγραπται δὲ πτηνὸς μὲν τὸ εἰωθός, νεανίας δὲ παρ' ὃ εἴωθε, καὶ ἀσθμαίνων γέγραπται καὶ οὐκ ἔξω τοῦ μεμοχθηκέναι· καὶ γὰρ εὐχὴν ἀνεβάλετο τῷ Ἔρωτι ὁ Περσεὺς πρὸ τοῦ ἔργου παρεῖναι αὐτὸν καὶ κατὰ τοῦ θηρίου συμπέτεσθαι, ὁ δὲ ἀφίκετο καὶ ἤκουσε τοῦ Ἕλληνος. 

Φιλόστρατος, Εἰκόνες

ΚΥΚΝΟΣ ΜΕΛΩΔΟΣ ΜΟΥΣΑΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ

Λίμναν θ' εἱλίσσουσαν ὕδωρ
κύκλιον, ἔνθα κύκνος μελῳ- 
δὸς Μούσας θεραπεύει.

  

Και στη λίμνη που τα νερά της κυκλικά

περιελίσσει, εκεί όπου ο κύκνος ο μελωδός

στις Μούσες ιερές υπηρεσίες προσφέρει.

Εὐριπίδης, Ἰφιφένεια ἡ ἐν Ταύροις, στ. 1103 - 5. Ἀπόδοση: Ἰαλυσσός

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ "ΕΛΕΝΗ" - ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 1977

ΗΧΗΤΙΚΟ ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ -ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 1977

Σύμφωνα με τον Ευριπίδη, η Ελένη δεν πήγε καθόλου στην Τροία. Εκεί πήγε μόνο το είδωλό της, ενώ η ίδια, με απόφαση της Ήρας, μεταφέρθηκε από τον Ερμή στην Αίγυπτο και τέθηκε υπό την προστασία του Πρωτέα, του εκεί βασιλιά. Μετά τον θάνατό του, όμως, η Ελένη, για να προστατευθεί από το Θεοκλύμενο, τον γιο του Πρωτέα, ο οποίος επιμένει να την παντρευτεί, καταφεύγει ως ικέτισσα στον τάφο του βασιλιά. Εκεί της παρουσιάζεται ο Μενέλαος, ο άνδρας της. Έχει χάσει στη θάλασσα τα καράβια του και προσπαθεί να διασώσει τους λίγους συντρόφους του που κρύβονται σε μια σπηλιά. Μετά την αναγνώριση, οι δύο σύζυγοι καταστρώνουν το σχέδιο απόδρασης και εξαπάτησης του Θεοκλύμενου. Ο Μενέλαος παρουσιάζεται ως φίλος τού- δήθεν- πνιγμένου στη θάλασσα συζύγου της Ελένης και επιβιβάζεται μαζί της σε πλοίο, προκειμένου και οι δύο να προσφέρουν νεκρικές τιμές στον «πνιγμένο» και να κάνουν τον ενάλιο ενταφιασμό του. Τελικά σώζονται και επιστρέφουν στην Ελλάδα. 

ΧΟΡΙΚΟ: ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΟ!

Χορικό από την τραγωδία "Ελένη" του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Λάμπρου Τσάγκα. Μελοποιημένο από τον Νίκο Ξανθούλη. 

Χορός: Λαμπρινή Λίβα, Ντομένικα Ρέγκου, Μαρία Μαλταμπέ, Μαρίτα Βλασσοπούλου, Δανάη Παπουτσή, Ελισάβετ Μπούρα, Ηλέκτρα Λύρα, Μπέτυ Αποστόλου.

ΑΓΕ, Ω ΦΙΛΟΝ ΜΟΙ ΠΗΓΑΣΟΥ ΠΤΕΡΟΝ!

 

 ΠΗΓΑΣΟΣ. ΚΟΡΙΝΘΟΣ

(Φωτο. Ιαλυσσός)

"ἄγ', ὦ φίλον μοι Πηγάσου πτερόν,
ἴθι χρυσοχάλιν' αἴρων πτέρυγας..."
 Εὐριπίδης

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ «ΕΛΕΝΗ» - ΧΟΡΙΚΟ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ «ΕΛΕΝΗ» - ΘΕΑΤΡΟ ΚΝΩΣΟΣ
Μετάφραση: Τάσος Λέρτας
Σκηνοθεσία: Λάμπρος Τσάγκας
Μουσική: Νίκος Ξανθούλης
Χορογραφία: Θάλεια Παπαδοπούλου
Βοηθός χορογράφου: Μαρίτα Βλασσοπούλου
Σκηνικά: Δέσποινα Βολίδη

Στο ρόλο της Ελένης η Γωγώ Ατζολετάκη.
Μενέλαος ο Λάμπρος Τσάγκας.
Μαζί τους 15μελής θίασος και χορός.

Τα όργανα που παίρνουν μέρος: λύρα, σάλπιγξ, αυλός, αυλός του Πανός και τύμπανο.
 
Στους κύριους ρόλους παίρνουν μέρος:
Γιάννης Σταματίου, Λαμπρινή Λίβα, Βασίλης Μήλιος, Μαρίτα Βλασσοπούλου, Νίκος Καραγιώργης, Νίκος Καψής, Κωνσταντίνος Ζημιανίτης
 
Χορός: Λαμπρινή Λίβα, Ντομένικα Ρέγκου, Μαρία Μαλταμπέ, Μαρίτα Βλασσοπούλου, Δανάη Παπουτσή, Ελισάβετ Μπούρα, Ηλέκτρα Λύρα, Μπέτυ Αποστόλου
 
Παίζουν οι μουσικοί:
Νίκος Ξανθούλης, Γιώργος Μουνδρουλέας, Κώστας Σερεμέτης και Σπύρος Μίχας.

ΧΟΡΙΚΟ:

[Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ]

Φοινικικό της Σιδώνας καράβι,

πού ‘χεις χαρά τα κουπιά να χτυπάνε γοργά,

και να σηκώνουν μεγάλο το κύμα,

φοινικικό της Σιδώνας καράβι.

Όμορφοι ας σε συνοδεύουνε χοροί των δελφινιών,

όταν στο πέλαγο οι άνεμοι καταλαγιάζουν,

πού ‘χεις χαρά τα κουπιά να χτυπάνε γοργά,

φοινικικό της Σιδώνας καράβι.

Όμορφοι ας σε συνοδεύουνε χοροί των δελφινιών,

όταν στο πέλαγο οι άνεμοι καταλαγιάζουν,

πού ‘χεις χαρά τα κουπιά να χτυπάνε γοργά,

φοινικικό της Σιδώνας καράβι.

Ναύτες μου εσείς τα πανιά ξεδιπλώστε,

για ν’ αρμενίσει το πλοίο στο κύμα γοργά,

τα ελατένια κουπιά του χτυπάτε,

και στον Ευρώτα, Ελένη, να φτάσεις.

Φέρτε, του Δία εσείς, τον πρίμο τον αέρα,

της αδερφής σας το καράβι αυτός γλυκά να σπρώξει,

όταν κι εσύ με χορών συντροφιές ξανασμίξεις,

τ’ όνομα το κακό που της βγήκε να γλιτώσει.

Φοινικικό της Σιδώνας καράβι,

πού ‘χεις χαρά τα κουπιά να χτυπάνε γοργά,

και να σηκώνουν μεγάλο το κύμα,

φοινικικό της Σιδώνας καράβι.