ΟΜΦΑΚΕΣ ΕΙΣΙΝ...

Ἀλώπηξ καὶ βότρυς

Ἀλώπηξ λιμώττουσα, ὡς ἐθεάσατο ἀπό τινος ἀναδενδράδος βότρυας κρεμαμένους, ἠβουλήθη αὐτῶν περιγενέσθαι καὶ οὐκ ἠδύνατο. Ἀπαλλαττομένη δὲ πρὸς ἑαυτὴν εἶπεν: «Ὄμφακές εἰσιν!»*

ΔΙΔΑΓΜΑ:

Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι τῶν πραγμάτων ἐφικέσθαι μὴ δυνάμενοι δι᾿ ἀσθένειαν τοὺς καιροὺς αἰτιῶνται.

  
ΤΑΔΕ ΕΦΗ... ΑΙΣΩΠΟΣ

* Ὄμφαξ, ἡ - ἡ ὠμὴ σταφυλή· οἱονεὶ ὠμόφαξ τις ὢν, καὶ συγκοπῇ ὄμφαξ, πληθ. ὄμφακες.

ΟΝΟΣ ΕΝΔΥΣΑΜΕΝΟΣ ΛΕΟΝΤΗΝ...

 

Ὄνος ἐνδυσάμενος λέοντος δορὰν περιῄει ἐκφοβῶν τὰ ἄλογα ζῷα.

Καὶ δὴ θεασάμενος ἀλώπεκα ἐπειρᾶτο καὶ ταύτην δεδίττεσθαι.

Ἡ δέ, ἐτύγχανε γὰρ αὐτοῦ φθεγξαμένου προακηκουῖα, ἔφη πρὸς τὸν ὄνον:

«Ἀλλ᾿ εὖ ἴσθι ὡς καὶ ἐγὼ ἄν σε ἐφοβήθην, εἰ μὴ ὀγκωμένου ἤκουσα!»

 ΔΙΔΑΓΜΑ:

Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀπαιδεύτων τοῖς ἔξωθεν τύφοις δοκοῦντές τινες εἶναι ὑπὸ τῆς ἰδίας γλωσσαλγίας* ἐλέγχονται.

                                   ΤΑΔΕ ΕΦΗ... ΑΙΣΩΠΟΣ

* γλωσσαλγία - ἡ φλυαρία, τῆς γλώσσης ἄλγημα καὶ νόσημα οὖσα∙ ἀπεραντολογία, κουφολογία∙ τὸ διὰ κενῆς λαλεῖν.

Ένα διαγνωσμένο από τους αρχαίους νόσημα, το οποίο έχει λάβει επιδημικές διαστάσεις στην "πολύ-γλωσση" εποχή μας. Από τις πλέον ανυπόφορες μορφές γλωσσαλγίας είναι αυτή των επικρατούντων "όνων"... που φορούν την πρόσκαιρη και δοτή εξουσία ως "δορά λέοντος", εκφοβίζοντας τα "άλογα" ζώα... 

ΟΤΑΝ ΠΑΝΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΠΟΙΩΣΙΝ

Αἴσωπος ὁ λογοποιὸς ἐρωτηθεὶς πότε τοῖς ἀνθρώποις ἔσται κακῶς, εἶπεν: « Ὅταν πάντες πάντα ποιῶσιν!»

Ο Αίσωπος ο μυθοποιός, όταν ερωτήθηκε πότε στους ανθρώπους τα πράγματα είναι πολύ άσχημα, είπε: «Όταν όλοι ασχολούνται με όλα!»

 

ΚΑΚΩΙ ΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΕΛΕΗΘΗΝΑΙ...

Ψύλλα καὶ  Ἄνθρωπος

Ψύλλα* ποτέ τινι πολλὰ ἠνώχλει· καὶ δὴ συλλαβών:

«Τίς εἶ σύ», ἀνεβόα, «ὅτι πάντα μου τὰ μέλη κατεβοσκήσω, εἰκῇ καὶ μάτην ἐμὲ καταναλίσκων;»

Ἡ δὲ ἐβόα: «Ὦ οὗτος, σῶζέ με, μὴ κτεῖνε· μέγα γὰρ κακὸν οὐ δύναμαι ποιεῖν».

Ὁ δὲ γελάσας πρὸς αὐτὴν οὕτως ἔφη:

«Ἄρτι τεθνήξῃ χερσί μου ταῖς ἰδίαις· ἅπαν γὰρ κακὸν, εἴτε μικρὸν εἴτε μέγα, οὐδ᾿ ὅλως πρέπει που φῦναι».

ΔΙΔΑΓΜΑ:

Ὅτι κακῷ οὐ πρέπει ἐλεηθῆναι, κἂν μέγας ᾖ κἂν μικρός.

                                     ΤΑΔΕ ΕΦΗ... ΑΙΣΩΠΟΣ

 

* αρχ. ψύλλα, θηλυκό, και σημ. ψύλλος, αρσενικό.

Μικροσκοπικό έντομο που ζει παρασιτικά σε ανθρώπους και ζώα. Κατ’ Αριστοτέλην, ανήκει στα λεγόμενα «δηκτικά φαλάγγια»:

«Τῶν δ' ἀραχνίων καὶ τῶν φαλαγγίων ἔστι πολλὰ γένη, τῶν μὲν δηκτικῶν φαλαγγίων δύο, τὸ μὲν ἕτερον ὅμοιον τοῖς καλουμένοις λύκοις μικρὸν καὶ ποικίλον καὶ ὀξὺ καὶ πηδητικόν· καλεῖται δὲ ψύλλα» (Των περί τα ζώα ιστοριών).

Παροιμιώδεις εκφράσεις:

• «για ψύλλου πήδημα» - για ασήμαντο λόγο.
• «αυτός καλιγώνει /πεταλώνει τον ψύλλο» - έχει μεγάλη επιδεξιότητα.
• «μου μπήκαν ψύλλοι στ΄ αυτιά» - αρχίζω να έχω υποψίες, υποψιάζομαι,  ψυλλιάζομαι.
• «τί ψάχνεις; ψύλλους στ΄ άχυρα;» - αναζητώ μάταια πράγματα που είναι δύσκολο να βρεθούν.
• «ούτε ψύλλος στον κόρφο του» - δεν θα ήθελα να μου συμβεί αυτό που έπαθε κάποιος άλλος. 

                                              Ιαλυσσός