Google+ Followers

21 Μαΐου 2017

18 Μαΐου 2017

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΙΚΟΝΙΟ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ...



Τι σχέση έχει το Ικόνιο
με το Κατ’ Εικόνα…

Εκεί που ο Αννακός έζησε 300 χρόνια !

«Γενομένου δε του Κατακλυσμού επί Δευκαλίωνος... Ζεύς εκέλευσε τω Προμηθεί και τη Αθηνά...
είδωλα αναπλάσαι εκ του πηλού!»

Ποιητική επεξεργασία του λήμματος: Τελέσιλλα–ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ
 

 Χάρτης της Λυκαονίας, του 1903, πρωτεύουσα της οποίας είναι το Ικόνιο.


Αφού επιμένεις, θα σου πω την Ιστορία...

Να την ακούσεις, με τα μάτια... ανοιχτά!
Για σένα, ίσως είναι μια μυθιστορία...
Μα η ψυχή σου θα γνωρίσει τελικά!


Ζούσε λοιπόν έτη πολλά, 300 λένε και παραπάνω,

κάποιος εκεί στο «Ικόνιο», προς το βουνό του Ταύρου.
Έτσι ονομαζότανε η οροσειρά εκείνη, που Φρύγες 
και Λυκάονες κι άλλες φυλές δικές μας, 
τριγύρω κατοικούσανε... Ναι, στη Μικρά Ασία... 
«Κόνυα» μετά το είπανε οι Τούρκοι... μας το πήραν...
κι έδιωξαν τους αυτόχθονες, στο Πέραμα τους στείλαν
κι ίδρυσαν το Νέο Ικόνιο, στην Αττική τη γαία...

Όμως για να γυρίσουμε πίσω στην Ιστορία,
που ο Στέφανος Βυζάντιος στα «Εθνικά» αφηγείται,
ο άνδρας λεγόταν Αννακός και είδε τρεις Αιώνες!
Άλλο και τούτο, θα μου πεις... Απίστευτο μου κάνει...
Σήμερα ούτε στα εκατό ο άνθρωπος δεν φτάνει,
τότε... θα πει πως ζούσανε χρόνια πολλά, μα πάλι...
Τόσα πολλά; Παράδοξο, μα και σ’ αυτούς... Παράξενο εφάνη!
Τόσο... που στο Μαντείο πήγανε, λέγεται οι δικοί του,
ως πού θα φτάσει ερωτούν... Καημό κι αυτοί που είχαν...
Ως πότε θα ζει ο Αννακός... Άκου για τι απορούσαν!

Χρησμός τους δόθηκε βαρύς κι οι ίδιοι αναμειχθήκαν.

«Σαν θα τελειώσει η ζήση του... Όλοι τους θα χαθούνε»!
Κι αρχίσανε τα κλάματα οι Φρύγες και θρηνούσαν
από τα πριν τον έκλαιγαν, μαζί μ’ αυτόν και κείνους...
Τόσο πολύ το κλάμα τους, τόσο παροιμιώδες,
πού  ‘μεινε πια να λέγεται, ως μια δημώδης φράση:
«Το κλάμα 'κείνο που ‘πεσε επί Αννακού, θυμάσαι;»,
λέγαν αυτοί, όπως κι εμείς... «το κλάμα της αρκούδας», 
που ρίχνει... αχ... όποιος θρηνεί, πολύ και επισύρει
απ’ όσους γύρω τον ακούν, οίκτο καλέ... συμπόνοια.
 
Αυτά και άλλα... Θαυμαστά, στα «Εθνικά» θα βρείτε,
Μύθους, Ονόματα, Χρησμούς, Θεούς στα Ιερά τους, 
μα κι όλη την Ιστορία μας, σε Πόλεις μοιρασμένη...

Κι ήρθε... για να γυρίσουμε, πίσω ξανά στον Λόγο...
η Ώρα που προσμένανε, που ‘χε ο Θεός σημάνει.
Έγινε λέει... Κατακλυσμός – Νώε, δεν αναφέρει -
του Δευκαλίωνος καιρός, ήτανε καθώς λέγει...
Και χάθηκε ο Αννακός, οι Φρύγες... Όλ’ οι ανθρώποι!
Νερά παντού, πότισ’ η γη, καθάρισε και λάμπει, 
τα περιττά... πάει, φύγανε... κι έμειν’ η Αγνότητά της!
Το χώμα ζωογονήθηκε, έτοιμο να βλαστήσει, 
νέοι καιροί, νέους καρπούς... θα φανερώσ’ η Φύση!

Κάποτε... πάει και το Νερό, άρχισε να στραγγίζει
η Γη αναξηράνθηκε κι ο Ζεύς τότε κελεύει,
από πηλό ανάπλαση ειδώλων για να γίνει, 
τον Προμηθέα όρισε, την Αθηνά αντάμα 
στο έργο τούτο ποιητές... Αναδημιουργία!
Για νά ‘ναι τούτη φυσική, Καλεί και τους Ανέμους,
όλοι μαζί να πνεύσουνε, Ζωή να εμφυσήσουν,
στο τέλος πια τα είδωλα... ζώντα να καταστήσουν!

Έτσι λοιπόν και έγινε... «Διός ετελείωτο Βουλή»...
Έκτοτε δε εις ανάμνησιν, τούτου του γεγονότος, 
«Εικόνιον» ονόμασαν, την πόλη που ιδρύσαν,
οι Νέοι Άνθρωποι μετά, το θαύμα αυτό... τιμώντας!
«ΕΙΚΟΝΙΟΝ»... αληθινά, του πρέπ’ η ονομασία, 
αφού εκεί, στη Νέα Αρχή, γίναν μορφές οι εικόνες!
Κι ας έφτασε με τον καιρό, με "ιώτα" να αρχίζει...
Αυτά συμβαίνουν... Έτσι απλά... Η γλώσσα ταξειδεύει
μέσα στον χρόνο κι αλλαγές, μη μας παραξενεύουν.
Ζώσα είναι η γλώσσα μας... Μα... από παλιά, η ίδια, 
σαν ζωντανή υπόκειται, σε πάθη... μα αντέχει, 
κρατιέτ’ απ’ την Ουσία της, τη Θεϊκή Πηγή της!

Έτσι κι εμείς στο σήμερα... Ελληνικά μιλούμε,
όπως κι αυτός ο Ικονιεύς, ο Αννακός... Θυμάσαι;
Αυτός που ‘ταν η αφορμή... τούτης της Ιστορίας, 
που είπαμε, ο Βυζάντιος στα «ΕΘΝΙΚΑ» διασώζει
και το ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ σε σένα φανερώνει, 
μέσ’ απ’ την Έκδοση αυτή, που Θησαυρό θυμίζει...

Και για του λόγου τ’ αληθές,  
«ΙΚΟΝΙΟΝ»... το λήμμα, 
διάβασε στο πρωτότυπο 
και το βιβλίο ψάξε, 
αν θες μια πληροφόρηση, 
αυθεντική να είναι...

Ιδού το πλήρες λήμμα στο αρχαίο λεξικό:

«Ἰκόνιον, πόλις Λυκαονίας πρὸς τοῖς ὅροις τοῦ Ταύρου. φασὶ δ' ὅτι ἦν τις Ἀννακός, ὃς ἔζησεν ὑπὲρ τὰ τριακόσια ἔτη. τοὺς δὲ πέριξ μαντεύσασθαι, ἕως τίνος βιώσεσθαι. ἐδόθη δὲ χρησμός, ὅτι τούτου τελευτήσαντος πάντες διαφθαρήσονται. οἱ δὲ Φρύγες ἀκούσαντες ἐθρήνουν σφοδρῶς. ὅθεν καὶ παροιμία «τὸ ἐπὶ Ἀννακοῦ κλαύσειν» ἐπὶ τῶν λίαν οἰκτιζομένων. γενομένου δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἐπὶ Δευκαλίωνος πάντες διεφθάρησαν. ἀναξηρανθείσης δὲ τῆς γῆς ὁ Ζεὺς ἐκέλευσε τῷ Προμηθεῖ καὶ τῇ Ἀθηνᾷ εἴδωλα ἀναπλάσαι ἐκ τοῦ πηλοῦ, καὶ προσκαλεσάμενος τοὺς ἀνέμους ἐμφυσῆσαι πᾶσιν ἐκέλευσε καὶ ζῶντα ἀποτελέσαι. διὰ οὖν τὰς εἰκόνας ἐκεῖ διαγραφῆναι Ἰκόνιον κληθῆναι. καὶ ἔδει διὰ διφθόγγου [Εἰκόνιον]. ὁ πολίτης Ἰκονιεύς.»

ΠΗΓΗ: ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – «ΕΘΝΙΚΑ»,
εκδόσεις ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ, Αθήνα 2015.
http://www.arxeion-politismou.gr/2017/05/Ethnika-Byzantiou.html

ΑΚΟΥΣΕ την σχετική ραδιοφωνική εκπομπή για τα ¨Εθνικά" του Στ. Βυζάντιου:

25 Απριλίου 2017

ΑΣΤΡΑΠΟΣΙΓΜΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΘΥΡΗΣ ~ ΑΣΤΡΑΠΟΣΙΓΜΑ
Ἀστραπόσιγμα - Αἴνιγμα. 
Ἕνα ἐμπνευσμένο ποιητικὸ ἔργο γιὰ ὅσους ἀγαποῦν τὰ αἰνίγματα καὶ ἀναζητοῦν τὴν λύση τους. Περιλαμβάνει τέσσερις ἑνότητες ποιημάτων:
Α. Τὸ Ρῆγμα τῆς Βροντῆς.
Β. Τὸ Σίγμα τῆς Σιωπῆς.
Γ. Τὸ Στίγμα τοῦ Καημοῦ.
Δ. Τὸ Σίγμα τῆς Ἀστραπῆς.

"Το Αστραπόσιγμα ... διέπεται από όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον αναγνώστη να σκεφτεί ότι ο δημιουργός έχει αναμφισβήτητη ποιητική φλέβα... 
Όλο του το έργο διέπεται από την συνεχή προσπάθεια του ποιητή να προσεγγίσει "την πηγή του φωτός" και "την γλώσσα της σιωπής". 
Σίγουρα το Αστραπόσιγμα", βασισμένο σε μια ακατανίκητη ενστικτώδη ορμή, καταφέρνει να πετύχει τον αρχικό του στόχο που είναι η συγκινησιακή προσέγγιση της πηγής της γνώσης. 
Μια διαδικασία που θα αφήσει τα ίχνη της ανεξίτηλα στην σκέψη του αναγνώστη".
Περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ. Τεύχος 31.


ΑΣΤΡΑΠΟΣΙΓΜΑ


8 Απριλίου 2017

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

...Το Παλάτι της Ψυχής και του Έρωτα μες στην ανθισμένη Κοιλάδα εξαφανίστηκε σαν μην είχε υπάρξει ποτέ και η Ψυχή απόμεινε μόνη της σ’ έναν τόπο έρημο και σκοτεινό… Τον είχε προδώσει… και γι’ αυτό τα είχε χάσει όλα.… Έπρεπε να τιμωρηθεί, να πονέσει, μέχρι να καταλάβει…
Περπατούσε μέρες και νύχτες, χωρίς νερό και τροφή, τα ρούχα της κουρελιάστηκαν, το σώμα της γέμισε πληγές, αλλά δεν την ένοιαζε... ήθελε μόνο να τον βρει, να του ζητήσει να την συγχωρέσει… 



5 Απριλίου 2017

Η ΑΣΤΡΑΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ... ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ




Στίχοι: Νικόλας Ευαντινός
Μουσική - Τραγούδι: Γιάννης Χίνος

Ως σβήνει κάθε αστραπή, με μιάς και δεν φωτίζει,
κι αφήνει μόνη την βροντή στ' αυτιά να στροβιλίζει,
έτσι κι η κάθε μια στιγμή πού 'ρχεται και περνάει,
γίνεται θύμηση στο νού, που τηνε κουβαλάει.

Ένα γεφύρι πέτρινο που μοιάζει χαλασμένο,
βήματα θέλει να φανεί πως είναι στεριωμένο.
Τέτοιο γεφύρι κι η καρδιά τον έρωτα προσμένει,
τα βήματά του για να δει αν είν' γερά χτισμένη.

28 Μαρτίου 2017

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΑΘΗΣΕΩΣ...



Η φυσική μας κλίση μοιάζει με το χωράφι·

οι διδαχές των διδασκάλων, με τους σπόρους·

η παιδομάθεια, με την κατάλληλη εποχή τής σποράς·

το πρόσφορο περιβάλλον μοιάζει με την τροφή που παρέχεται στα φυτά από τον αέρα που τα περιβάλλει·

η φιλοπονία αντιστοιχεί προς την καλλιέργεια∙

και ο χρόνος όλα αυτά τα ενισχύει ώστε να αναπτυχθούν τέλεια.



Ἡ μὲν γὰρ φύσις ἡμέων, ὁκοῖον ἡ χώρη·

τὰ δὲ δόγματα τῶν διδασκόντων, ὁκοῖον τὰ σπέρματα· ἡ δὲ παιδομαθίη, τὸ καθ' ὥρην αὐτὰ πεσεῖν εἰς τὴν ἄρουραν·

ὁ δὲ τόπος ἐν ᾧ ἡ μάθησις, ὁκοῖον ἡ ἐκ τοῦ περιέχοντος ἠέρος τροφὴ γιγνομένη τοῖσι φυομένοισιν·

ἡ δὲ φιλοπονίη, ἐργασίη·

ὁ δὲ χρόνος ταῦτα ἐνισχύει πάντα, ὡς τραφῆναι τελέως.



ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:

«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός



Όταν κάποιος του είπε:

«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.


Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ