12 Αυγούστου 2013

Η ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΕΦΑΝΤΩΝ

 
«Έχει μνήμη ελέφαντα» λέει η γνωστή ρήση και του λόγου το αληθές επιβεβαιώνει ένα περιστατικό που συνέβη σε χωριό στην ανατολική Ινδία. Πρόσφατα, ένα διερχόμενο τρένο χτύπησε και σκότωσε έναν ελέφαντα. Η εξέλιξη είναι συγκλονιστική.

Περίπου 15 ελέφαντες, μη μπορώντας να ξεχάσουν την απώλεια, διαδήλωσαν επί ημέρες στο σημείο του δυστυχήματος, θρηνώντας για το αδικοχαμένο μέλος της αγέλης τους.

Σύμφωνα με τους Times της Ινδίας, το κοπάδι παρέμεινε στο σημείο για αρκετές ημέρες, μπλοκάροντας την κυκλοφορία.

Παράλληλα, το ίδιο διάστημα καταγράφηκαν ζημιές σε διάφορα σπίτια της περιοχής, αλλά και στο κτήριο του τοπικού σχολείου.

Οι προσπάθειες των αρχών να διαλύσουν τη «συγκέντρωση» απέβησαν άκαρπες.

Σύμφωνα με ερευνητές, συχνά οι ελέφαντες επιστρέφουν στο σημείο όπου χτυπήθηκε μέλος της αγέλης θεωρώντας ότι μπορούν να το σώσουν.

Όταν, δε, ένας ελέφαντας πεθάνει από φυσικά αίτια, τότε τα άλλα μέλη του κοπαδιού σκεπάζουν το σώμα του με φύλλα και κλαδιά δέντρων.

Ο δεσμός ανάμεσα στα μέλη της αγέλης είναι πολύ ισχυρός, τονίζουν οι ερευνητές. Γι' αυτό και επιστρέφουν συχνά στον τόπο όπου κάποιος σύντροφός τους σκοτώθηκε.

ΠΗΓΗ
Αναρτήθηκε από:
Ετικέτες ,
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός!»

Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός!»

(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!

Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!