Google+ Followers

4 Νοεμβρίου 2013

Η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ



Ένας Πολεμιστής ΔΕΧΕΤΑΙ την ΤΥΧΗ του όπου κι αν βρίσκεται και την δέχεται με την υπέρτατη ταπεινότητα. Δέχεται με ταπεινότητα ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, όχι ως βάση για οίκτο, αλλά ΩΣ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ.

Χρειάζεται καιρός για να καταλάβει κανείς αυτό το σημείο και να το ζήσει ολοκληρωτικά. Εγώ, για παράδειγμα, μισούσα ακόμα και να ακούω τη λέξη "ταπεινότητα"... Πίστευα ότι η ταπεινότητα δεν ταίριαζε σε έναν Πολεμιστή... 

Τώρα γνωρίζω ότι η ταπεινότητα ενός Πολεμιστή δεν είναι η ταπεινότητα του ζήτουλα. Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΣΚΥΒΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. Όμως, ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΣΚΥΨΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΣΕ ΑΥΤΟΝ.

Ο ζητιάνος πέφτει στα γόνατα και "ταπεινώνεται" μπροστά σε όποιον νομίζει ανώτερο. Αλλά ταυτόχρονα απαιτεί από κάποιον κατώτερό του να κυλιστεί στο έδαφος για χάρη του... 


ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΔΑ
«Ιστορίες Δύναμης»

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ