Google+ Followers

16 Αυγούστου 2013

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑΝ - ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ


  Ερμηνεία: ΑΓΝΗ
  Μελοποίηση: ΠΗΓΗ ΛΥΚΟΥΔΗ

 Ω μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι,
πασών Αθήναι τιμιωτάτη πόλις!

                      Σοφοκλής
Θα τραγουδήσω τη Θεά του κόσμου τη μεγάλη,
την παρθενιά, την προκοπή, τη γνώσι, τη σοφία·
'σ τα χώματά σου τα ιερά, θεοχτισμένη Αθήνα,
τέτοιο τραγούδι αιώνια ταιριάζει να γροικιέται.
Θα τραγουδήσω τη Θεά του κόσμου τη μεγάλη
και το δικό σου τ' όνομα μαζή με το δικό της
θα πλέξω 'ς το τραγούδι μου ζευγαρωμένο, χώρα
που βγήκες απ' τα χέρια της κ' είσαι του νου της λάμψι.
Αέρα γαλανόφτερε και μοσχοβολισμένε
οπ' αγκαλιάζεις πατρικά την γην αυτήν και κάνεις
ολόλαμπραις ταις 'μέραις μας κι' αχνόξανθαις ταις νύχταις,
πάρε και το τραγούδι μου και λάμπρυνε κ' εκείνο
και σκόρπισέ το σε βουνά, και δάση, κι' ακρογιάλια.
Κάμποι, απ' την άφθαρτην εληά λευκοπρασινισμένοι,
ταπεινοί βράχοι που καιρούς θυμίζετ' ακουσμένους,
δεχθήτε το λαχταριστό κι' ακούστε το με πόνο,
κι' αντιλαλείτε το σκοπό, κρατάτε μου το ίσο
απ' ταις οχθιαίς κι' απ' ταις σπηλιαίς, καλόβουλαις νεράιδες.
Και δος μου δύναμι, Θεά, και καλοτύχισέ με,
κι' άλλα τραγούδια έχω για σε, πάντα για σε τραγούδια.
                                    ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ. ΑΘΗΝΑ, 1889
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ