Απολλώνιος ο Τυανεύς εν Ρόδω...

Για την αρμόζουσα παίδευσι κι αγωγή
ο Απολλώνιος ομιλούσε μ' έναν
νέον που έκτιζε πολυτελή
οικίαν εν Ρόδω. «Εγώ δε ες ιερόν»
είπεν ο Τυανεύς στο τέλος «παρελθών
πολλώ αν ήδιον εν αυτώ μικρώ
όντι άγαλμα ελέφαντός τε και χρυσού
ίδοιμι ή εν μεγάλω κεραμεούν τε και φαύλον*».

Το «κεραμεούν» και «φαύλον»· το σιχαμερό:
που κιόλας μερικούς (χωρίς προπόνησι αρκετή)
αγυρτικώς εξαπατά. Το κεραμεούν και φαύλον.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1925)

* Εγώ δέ, όταν επισκέπτομαι ένα Ιερό, όσο μικρό κι αν είναι, μου είναι πολύ πιο ευχάριστο να δώ μέσα σε αυτό ένα χρυσελεφάντινο άγαλμα, παρά ένα άγαλμα πήλινο και φαύλο μέσα σ' ένα μεγάλο Ιερό!


Apollonius of Tyana in Rhodes

Apollonius was talking about
proper education and conduct with a young
man who was building a luxurious
house in Rhodes. "As for me" said the Tyanian
at last, "when I enter a temple
however small it may be, I very much prefer
to see a statue of ivory and gold
than a clay and vulgar one in a large temple".--

The "clay" and "vulgar"; the detestable:
that already some people (without enough training)
it deceives knavishly. The clay and vulgar.

Constantine P. Cavafy (1925)

ΠΗΓΗ