Οι τρείς Χάριτες του Ορχομενού και ο μύθος του Νάρκισσου και της Ηχούς
Η ομιλία "Οι τρείς Χάριτες του Ορχομενού και ο μύθος του Νάρκισσου και της Ηχούς" πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2025 στο Συνεδριακό Κέντρο "ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ" στα εγκαίνια της έκθεσης με θέμα "Εικαστικό ταξείδι στην Ελληνική Μυθολογία - 2η Συνάντηση Βοιωτών Δημιουργών" που οργανώθηκε από το Λαϊκό Πανεπιστήμιο με την επωνυμία "Τροφώνια Ακαδημία", με την στήριξη του Δήμου Λεβαδέων στα πλαίσια των εκδηλώσεων "ΤΡΟΦΩΝΙΑ 2025".
Περίληψη Ομιλίας:
Α΄ Μέρος: Οι τρείς Χάριτες και το πανάρχαιο Ιερό τους στον Ορχομενό της Βοιωτίας.
Σύμφωνα με την Ελληνική παράδοση και τον ιερό μύθο, οι τρείς Χάριτες είναι «θυγατέρες Ζηνός τε καὶ Εὐρυνόμης», όπως λέει ο Ορφεύς, και τις προσφωνεί με τα ονόματά τους «Ἀγλαΐη Θαλίη τε καὶ Εὐφροσύνη». Γεννήθηκαν στην Ακιδαλία πηγή τού Ορχομενού, που ήταν αφιερωμένη στην Ουρανία Αφροδίτη, γι’ αυτό και θεωρούνται ακόλουθοί της. Έγιναν όμως και ακόλουθοι του Απόλλωνος και του Ερμού, διότι οι δυνάμεις και ιδιότητές τους προσεγγίζονται μέσω των Μουσών και του Φιλοσοφικού Λόγου, πάντοτε μετά χάριτος και πειθούς και ποτέ διά της βίας. Το Ιερό των Χαρίτων του Ορχομενού, το οποίο αναφέρει και υμνεί και ο Βοιωτός Πίνδαρος, ήταν το αρχαιότερο και σημαντικότερο του Ελληνικού χώρου. Μικρότερα όμως Ιερά των Χαρίτων ιδρύονταν παντού, προσιτά σε όλους, όπως λέει ο Αριστοτέλης, ώστε να συνηθίζουν οι άνθρωποι στην ανταπόδοση της χάριτος και στην ευγνωμοσύνη…
Β΄ Μέρος: Ο μύθος του Νάρκισσου και της Ηχούς.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Νάρκισσος ήταν γιός του βοιωτικού ποταμού Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης, και έγινε γνωστός για την εξαιρετική ευμορφία του. Πολλές τον ερωτεύτηκαν, αλλά αυτός τις απέρριπτε όλες, συμπεριλαμβανομένης της ορειάδας νύμφης Ηχούς, η οποία βιώνοντας την απόρριψη, κρύφτηκε μέσα στα φαράγγια και τις κοιλάδες, χάνοντας σταδιακά την φωνή της, και κατέληξε να επαναλαμβάνει μόνον τους τελευταίους ήχους απ’ ό,τι άκουγε. Ο Νάρκισσος, όταν είδε το καθρέφτισμα της μορφής του μέσα στα καθαρά νερά μιάς λίμνης, μαγεύτηκε από την ίδια την αντανάκλασή του. Δεν μπορούσε πλέον να αποτραβήξει το βλέμμα του από τα νερά, καταλήγοντας να ερωτευτεί παράφορα αυτήν την προβολή της εικόνας του. Αυτή η εμμονή του τον έκανε να λησμονήσει και να αδιαφορήσει για τα πάντα… καταλήγοντας στο τέλος να πνιγεί μέσα στην ίδια την αυτοπροβολή του, πέφτοντας μέσα στην λίμνη. Ο παντεπόπτης και ελεήμων Ζευς, βλέποντας την τραγική του κατάληξη, τον μεταμόρφωσε σ ένα πανέμορφο άνθος, τον νάρκισσο, που έκτοτε φέρει το όνομά του, θυμίζοντάς μας την ιστορία του και τα διδάγματά της...
Επίλογος: Σύνδεση των δύο Μερών. Η διαχρονικότητα των Μύθων. Ερμηνείες και χρήσιμα συμπεράσματα.
