ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΝΕΜΕΣΙΝ - ΜΕΣΟΜΗΔΟΥΣ

 Ὕμνος εἰς Νέμεσιν 
Mεσομήδους τοῦ Κρητός 

Νέμεσι πτερόεσσα βίου ῥοπά,
κυανῶπι Θεά, θύγατερ Δίκας,
ἃ κοῦφα φρυάγματα θνατῶν
ἐπέχεις ἀδάμαντι χαλινῷ,
ἔχθουσα δ' ὕβριν ὀλοὰν βροτῶν
μέλανα φθόνον ἐκτὸς ἐλαύνεις.

Ὑπὸ σὸν τροχὸν ἄστατον ἀστιβῆ

χαροπὰ μερόπων στρέφεται τύχα,
λήθουσα δὲ πὰρ πόδα βαίνεις,
γαυρούμενον αὐχένα κλίνεις.

Ὑπὸ πῆχυν ἀεὶ βίοτον μετρεῖς,

νεύεις δ' ὑπὸ κόλπον ὄφρυν ἀεί
ζυγὸν μετὰ χεῖρα κρατοῦσα.
Ἵλαθι μάκαιρα δικασπόλε,
Νέμεσι πτερόεσσα βίου ῥοπά.

Νέμεσιν Θεὸν ᾄδομεν ἀφθίταν,

Νίκην τανυσίπτερον ὀμβρίμαν
νημερτέα καὶ πάρεδρον Δίκας,
ἃ τὰν μεγαλανορίαν βροτῶν
νεμεσῶσα φέρεις κατὰ Ταρτάρου.

ΙΕΡΟΝ ΝΕΜΕΣΕΩΣ - ΡΑΜΝΟΥΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

(Φωτο. Ιαλυσσός)

Ύμνος στην Νέμεσι 
Mεσομήδους του Κρητός

Πτερωτή Νέμεσι, ισορροπία του βίου,
κυανόφθαλμη Θεά, θυγατέρα της Δίκης,
συ που των θνητών τα κούφια ξεφυσήματα
συγκρατείς με αδαμάντινα χαλινάρια,
και καθώς απεχθάνεσαι των βροτών την ολέθρια ύβρι
τον κατάμαυρο φθόνο εξαποστέλλεις.

Κάτω από τον τροχό σου τον άστατο που ίχνος δεν αφήνει

περιστρέφεται η χαρωπή των ανθρώπων τύχη· 
ανεπαίσθητα πλησιάζεις σε κάθε παράβασι
και τον επηρμένον αυχένα ταπεινώνεις.

Με τον πήχυ σου πάντοτε τον βίο μετράς,

και πάντοτε συνοφρυωμένη παρατηρείς
ζυγό κρατώντας συνεχώς στο χέρι σου.
Ελέησον, μακάρια, συ που απονέμεις τα οφειλόμενα,
πτερωτή Νέμεσι, ισορροπία του βίου!

Την Θεά Νέμεσι άδουμε την άφθαρτη,

την ορμητική Νίκη με τις απλωμένες φτερούγες,
την αδιάψευστη, και πάρεδρο της Δίκης,
συ που την μεγαλαυχία των θνητών
δικαίως καταστέλλοντας οδηγείς στον Τάρταρο!

                                  Απόδοση Ύμνου: Ιαλυσσός