Τῷ ξυνεχὲς πᾶν ἐστιν· ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει.
Αὐτὰρ ἀκίνητον μεγάλων ἐν πείρασι δεσμῶν
ἔστιν ἄναρχον ἄπαυστον, ἐπεὶ γένεσις καὶ ὄλεθρος
τῆλε μάλ’ ἐπλάχθησαν, ἀπῶσε δὲ πίστις ἀληθής.
Ως εκ τούτου είναι συνεχές το παν, διότι το ον μετά του όντος συνδέεται.
Αλλά, καθώς είναι ακίνητο μέσα σε μεγάλα περιφρουρούμενα πέρατα,
δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, επειδή η γένεσις και η καταστροφή
πολύ μακρυά εξεδιώχθηκαν, καθώς τις απώθησε η αληθινή πίστη.
Παρμενίδης, Περί Φύσεως
(Απόδοση: Ιαλυσσός)