Χρὴ τὸ λέγειν τε νοεῖν τ’ ἐὸν ἔμμεναι· ἔστι γὰρ
εἶναι,
μηδὲν δ’ οὐκ ἔστιν· τά σ’ ἐγὼ φράζεσθαι ἄνωγα.
Πρέπει το λέγειν και το νοείν να παραμένουν στο είναι· διότι στο είναι
υπάρχουν,
ενώ στο μηδέν δεν υπάρχουν· αυτά εγώ σε προτρέπω να διανοείσαι.
Παρμενίδης, Περί Φύσεως
(Απόδοση: Ιαλυσσός)