22 Ιουνίου 2013

ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΕΡΜΗΝ





Ἠῷος γεγονς μέσ ματι γκιθάριζεν,
σπέριος βος κλέψεν κηβόλου πόλλωνος
τετράδι τ προτέρ, τ μιν τέκε πότνια Μαα.
ς καί, πειδ μητρς π' θανάτων θόρε γυίων,        
οκέτι δηρν κειτο μένων ερ ν λίκν,
λλ' γ' ναί̈ξας ζήτει βόας πόλλωνος
οδν περβαίνων ψηρεφέος ντροιο.
νθα χέλυν ερν κτήσατο μυρίον λβον·
ρμς τοι πρώτιστα χέλυν τεκτήνατ' οιδόν·            
ά ο ντεβόλησεν π' αλείσι θύρσι
βοσκομένη προπάροιθε δόμων ριθηλέα ποίην,
σαλα ποσν βαίνουσα· Δις δ' ριούνιος υἱὸς
θρήσας γέλασσε κα ατίκα μθον ειπε·
σύμβολον δη μοι μέγ' νήσιμον· οκ νοτάζω.         
Χαρε, φυν ρόεσσα, χοροιτύπε, δαιτς ταίρη,
σπασίη προφανεσα· πόθεν τόδε καλν θυρμα
αόλον στρακον σσο χέλυς ρεσι ζώουσα;
λλ' οσω σ' ς δμα λαβών· φελός τι μοι σσ,
οδ' ποτιμήσω· σ δέ με πρώτιστον νήσεις             
οκοι βέλτερον εναι, πε βλαβερν τ θύρηφιν·
γρ πηλυσίης πολυπήμονος σσεαι χμα
ζώουσ'· ν δ θάνς, τότε κεν μάλα καλν είδοις.

                           ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΕΡΜΗΝ, ΣΤΙΧΟΙ 17-38