Οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι.
Όχι εμένα, αλλά τον Λόγο, αφού ακούσετε, είναι σοφό να παραδέχεσθε ότι τα Πάντα είναι Ένα!
(Ηράκλειτος, απόσπ. 50)
Το απόσπασμα διασώζει ο Ιππόλυτος, ο οποίος το εισάγει με τις εξής επισημάνσεις:
Ἡράκλειτος μὲν οὖν φησιν εἶναι τὸ πᾶν διαιρετὸν ἀδιαίρετον, γενητὸν ἀγένητον, θνητὸν ἀθάνατον, λόγον αἰῶνα, πατέρα υἱὸν, θεὸν δίκαιον· οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι, ὁ Ἡράκλειτός φησι.
Ο Ηράκλειτος λοιπόν λέει ότι το παν είναι διαιρετό και αδιαίρετο, γεννητό και αγέννητο, θνητό και αθάνατο, λόγος και αιών, πατέρας και γιος, θεός και δικαιοσύνη· όχι εμένα, αλλά τον Λόγο, αφού ακούσετε, είναι σοφό να παραδέχεσθε ότι τα Πάντα είναι Ένα, λέει ο Ηράκλειτος.