Ψυχῇσι τέρψιν ἢ θάνατον ὑγρῇσι γενέσθαι.
Ζῆν ἡμᾶς τὸν ἐκείνων θάνατον καὶ ζῆν ἐκείνας τὸν ἡμέτερον θάνατον.
Για τις ψυχές είναι τέρψη ή θάνατος το να γίνουν υγρές!
Εμείς ζούμε τον θάνατο εκείνων κι εκείνες ζουν τον δικό μας θάνατο!
(Ηράκλειτος, απόσπ. 77)
Το απόσπασμα αυτό διασώζει ο Νουμήνιος σχολιάζοντας το έργο τού Πορφυρίου, Περί του Άντρου τών Νυμφών, η δε πλήρης αναφορά είναι η εξής:
Ὅθεν καὶ Ἡράκλειτον ψυχῇσι φάναι τέρψιν ἢ θάνατον ὑγρῇσι γενέσθαι· τέρψιν δὲ εἶναι αὐταῖς τὴν εἰς γένεσιν πτῶσιν· ἀλλαχοῦ δὲ φάναι ζῆν ἡμᾶς τὸν ἐκείνων θάνατον καὶ ζῆν ἐκείνας τὸν ἡμέτερον θάνατον.
Έτσι κι ο Ηράκλειτος λέει ότι για τις ψυχές είναι τέρψη ή θάνατος το να γίνουν υγρές∙ τέρψη είναι γι' αυτές η πτώση τους στον κόσμο της γενέσεως∙ και αλλού λέει ότι εμείς ζούμε τον θάνατο εκείνων κι εκείνες ζουν τον δικό μας θάνατο!
Εδώ τα αποσπάσματα είναι δύο. Το δεύτερο συνδέεται με το απόσπασμα αρ. 62 και λέει προφανώς το ίδιο με ελαφρά διαφορετική διατύπωση.