ΑΝ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΚΑΠΝΟΣ...

Εἰ πάντα τὰ ὄντα καπνὸς γίγνοιτο, ῥῖνες ἂν διαγνοῖεν.

Αν όλα τα όντα γίνονταν καπνός, θα διαγιγνώσκονταν διά των ρινών (με τη μύτη)!


(Ηράκλειτος, απόσπ. 7)

Το απόσπασμα διασώζει ο Αριστοτέλης στο έργο του Περί Αισθήσεως και Αισθητών, και τα συμφραζόμενα έχουν ως εξής:

Δοκεῖ δ’ἐνίοις ἡ καπνώδης ἀναθυμίασις εἶναι ὀσμή, οὖσα κοινὴ γῆς τε καὶ ἀέρος. Καὶ πάντες ἐπιφέρονται ἐπὶ τοῦτο περὶ ὀσμῆς∙ διὸ καὶ Ἡράκλειτος οὕτως εἴρηκεν, ὡς εἰ πάντα τὰ ὄντα καπνὸς γίγνοιτο, ὅτι ῥῖνες ἂν διαγνοῖεν.


Νομίζουν δε μερικοί ότι η καπνώδης αναθυμίασις είναι οσμή, επειδή είναι κοινή των στοιχείων της γης και του αέρος. Και όλοι εκφράζουν την ίδια γνώμη περί οσμής∙ γι’αυτό και ο Ηράκλειτος έτσι αποφάνθηκε, ότι αν όλα τα όντα γίνονταν καπνός, θα διαγιγνώσκονταν διά των ρινών (με τη μύτη)!

Βάσσαι Αρκαδίας * Bassae -Γαλλικό ντοκυμανταίρ του 1964, με Ελληνικούς υπότιτλους

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ

ΤΟ ΑΝΤΙΞΟΟΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝ!

Τὸ ἀντίξουν συμφέρον καὶ ἐκ τῶν διαφερόντων καλλίστην ἁρμονίαν.

Το αντίξοον γίνεται συμφέρον και από τα διαφέροντα γεννιέται η καλλίστη αρμονία!


(Ηράκλειτος, απόσπ. 8)

Who the Hell You Think You Are? ΠΟΙΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ;

ΟΔΟΣ...

Ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή.

Η οδός προς τα άνω και προς τα κάτω είναι μία και η αυτή (αμφίδρομος)!


(Ηράκλειτος, απόσπ. 60)

Το αέρινο πέπλο της "Ρέας"

Ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου είναι το πρώτο σώμα εκτός της Γης στο οποίο ανιχνεύεται ατμόσφαιρα με οξυγόνο, έστω κι αν το ζωoγόνο στοιχείο είναι 5 τρισεκατομμύρια φορές πιο αραιό από ό,τι στον πλανήτη μας.


Το ασυνήθιστο αέριο πέπλο της Ρέας φαίνεται ότι ανανεώνεται συνεχώς, καθώς η κοσμική ακτινοβολία βομβαρδίζει και διαβρώνει την επιφάνεια.

Οι τελευταίες παρατηρήσεις της αποστολής Cassini, που μελετά το σύστημα του Κρόνου από το 2004, «υποδεικνύουν ότι η ενεργή, περίπλοκη χημεία που περιλαμβάνει οξυγόνο ενδέχεται να είναι αρκετά κοινή σε όλο το Ηλιακό Σύστημα, ακόμα και στο Σύμπαν» σχολίασε ο Μπεν Τίολις, μέλος της επιστημονικής ομάδας της αποστολής.

Η έρευνά του δημοσιεύεται την Παρασκευή στο περιοδικό Science.

Οι ερευνητές υποψιάζονταν από πριν ότι η Ρέα διαθέτει λίγο οξυγόνο, τo Cassini κατάφερε όμως να ανιχνεύσει απευθείας το αέριο πλησιάζοντας το φεγγάρι σε απόσταση μόλις 101 χιλιομέτρων.

Η ατμόσφαιρα του δορυφόρου περιέχει και διοξείδιο του άνθρακα, του οποίου η προέλευση παραμένει ασαφής.

Το οξυγόνο, όμως, φαίνεται ότι παράγεται με τη βοήθεια του ίδιου του Κρόνου. Καθώς ο πλανήτης περιστρέφεται, το μαγνητικό του πεδίο στέλνει στην επιφάνεια του δορυφόρου σωματίδια υψηλής ενέργειας.

Τα σωματίδια αυτά προκαλούν χημικές αντιδράσεις στην επιφάνεια του δορυφόρου και απελευθερώνουν σχετικά άφθονα μόρια οξυγόνου.

Αν και η Ρέα είναι υπερβολικά παγωμένη και στεγνή για να φιλοξενεί οποιαδήποτε μορφή ζωής, η ερευνητική ομάδα εκτιμά ότι η ίδια διαδικασία παραγωγής οξυγόνου ίσως δημιουργεί φιλόξενες συνθήκες σε άλλα σώματα του Ηλιακού Συστήματος.

Ο Εγκέλαδος, για παράδειγμα, ένας πολύ μικρότερος δορυφόρος του Κρόνου, πιστεύεται ότι κρύβει κάτω από την κατάλευκη, παγωμένη επιφάνειά του, έναν ολόκληρο υπόγειο ωκεανό. Αν το οξυγόνο και το διοξείδιο του άνθρακα μπορούν με κάποιο τρόπο να μεταφερθούν στο νερό, εκτιμά ο Τίολις, η πιθανότητα ανακάλυψης μικροβιακής ζωής αυξάνεται.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει πάντως και η ατμόσφαιρα του Τιτάνα, του μεγαλύτερου από τους δεκάδες δορυφόρους του Κρόνου. Το πορτοκαλί, γιγάντιο φεγγάρι είναι καλυμμένο με πυκνή ατμόσφαιρα, από την οποία πέφτει βροχή υδρογονανθράκων που σχηματίζουν λίμνες.

ΠΗΓΗ

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ...

Το γερμανικό σχέδιο διατήρησης του ευρώ, με μετατροπή της περιφέρειας της Ευρωζώνης σε μια νέα μορφή γερμανικής αποικίας, κατακτημένης με μέσα νομισματικού και οικονομικού πολέμου, αρχίζει πλέον να γίνεται όλο και πιο σαφές, καθώς ήδη εξετάζεται από το Βερολίνο πρόταση διπλασιασμού των κεφαλαίων του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, με τις ευλογίες, περιέργως σε πρώτη ανάγνωση, και της Bundesbank.



Η γερμανική εφημερίδα Die Welt αποκάλυψε χθες, ότι η Κομισιόν ήδη εξετάζει την ιδέα διπλασιασμού των κεφαλαίων του European Financial Stability Fund, του γνωστού προσωρινού μηχανισμού στήριξης, αλλά προς το παρόν το Βερολίνο φέρεται να αρνείται την πρόταση, παρότι χθες ο Άξελ Βέμπερ, ο γνωστός για τις «σκληρές» θέσεις του σε θέματα νομισματικής πολιτικής διοικητής της Bundesbank, «άναψε πράσινο» για να αυξηθούν όσο χρειασθεί τα διαθέσιμα κεφάλαια του EFSF, προκαλώντας έκπληξη στους ευρωπαϊκούς κύκλους.


Το EFSF, με αρχικά κεφάλαια 750 δις. ευρώ από τα κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, τα οποία είχαν θεωρηθεί επαρκέστατα τον Μάιο για να αντιμετωπισθεί η κρίση στην Ευρωζώνη, άρχισε πλέον να αποκαλείται ειρωνικά σε οικονομικούς κύκλους ως European Financial Stab Fund, δηλαδή σαν Ευρωπαϊκό Ταμείο Οικονομικού Μαχαιρώματος (κρατών).


Όπως όλα δείχνουν, η γερμανική πολιτική και οικονομική ηγεσία επιχειρεί να μετατρέψει τις διασώσεις κρατών στην Ευρωζώνη, αρχικά με τον προσωρινό και στη συνέχεια με το μόνιμο μηχανισμό στήριξης, όπου θα περιλαμβάνονται και οι ελεγχόμενες χρεοκοπίες, σε μηχανισμό δημιουργίας μιας ζώνης νεόπτωχων κρατών στην περιφέρεια, τα οποία θα παραμένουν μεν στη νομισματική ένωση, αλλά με πλήρη εκχώρηση των δικαιωμάτων τους στην άσκηση εθνικής οικονομικής πολιτικής και σε τέτοιες συνθήκες μόνιμης οικονομικής εξαθλίωσης και εξάρτησης από όλο και περισσότερα δάνεια, που θα καταστούν ιδανικός τόπος επιχειρηματικής προέλασης των ισχυρών γερμανικών τραπεζών και βιομηχανιών.


Αρχικά, όταν η Άνγκελα Μέρκελ αιφνιδίασε με τις προτάσεις της για αλλαγή της Συνθήκης της Λισαβόνας, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για ελεγχόμενες χρεοκοπίες, οι πιο καλόπιστοι παρατηρητές έλεγαν ότι επρόκειτο για μια αδέξια πρωτοβουλία, που οφείλεται στην πολιτική πίεση που δέχεται η γερμανίδα καγκελάριος ενόψει εκλογών σε έξι γερμανικά κρατίδια το 2011 και των εθνικών εκλογών του 2013. Η αναταραχή που προκλήθηκε στις αγορές, που ήδη οδήγησε την Ιρλανδία στο χείλος της χρεοκοπίας και φέρνει μέσα στους επόμενους μήνες την Πορτογαλία και την Ισπανία στην «αγκαλιά» του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, αποδόθηκε, έτσι, όχι σε σκοπιμότητα του Βερολίνου, αλλά σε μια «γκάφα» της γερμανικής διπλωματίας.


Φαίνεται, όμως, ότι μια πρωτεύουσα που έχει συνηθίσει να χαράσσει στρατηγική σε ορίζοντα δεκαετιών, μετρώντας προσεκτικά όλα τα δεδομένα του χάρτη, δεν πέφτει σε γκάφες, αλλά έχει αρχίσει ήδη να ξεδιπλώνεται με γερμανικό προγραμματισμό το σχέδιο της Γερμανίας για τη νέα αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, που θα διασφαλίζει πλήρως τα δικά της συμφέροντα και την κυριαρχία της, οικονομική και πολιτική, σε βάρος των ασθενέστερων εταίρων –δεν είναι τυχαίο, ίσως, ότι χθες ο Τσέχος πρόεδρος έγινε ο πρώτος πολιτικός ηγέτης, που είπε «όχι» στην ένταξη της χώρας του στην Ευρωζώνη, παρότι έχει τις προϋποθέσεις ένταξης.


Η ξαφνική «γενναιοδωρία» του Άξελ Βέμπερ σε παροχές κονδυλίων για διάσωση κρατών της Ευρωζώνης, ώστε πάση θυσία να διασωθεί το ευρώ, έστω και αν βυθισθούν στη φτώχεια και την αστάθεια οι οικονομίες της περιφέρειας, αποκαλύπτει ότι τίποτε δεν ήταν τυχαίο:


*Μιλώντας για ελεγχόμενες χρεοκοπίες από το 2013 και μετά, αλλά και αφήνοντας να διαρρεύσουν οι προτάσεις του Βερολίνου για ενσωμάτωση ρήτρας χρεοκοπίας σε όλα τα ομόλογα που θα εκδοθούν ήδη από το 2011, η γερμανική ηγεσία επιταχύνει δραματικά το χωρισμό της αγοράς ομολόγων της Ευρωζώνης σε δύο ταχύτητες και εξωθεί στη χρεοκοπία τις ασθενέστερες χώρες, που αποκλείονται με δραματικούς ρυθμούς από τις αγορές. Μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2011, οι περισσότεροι αναλυτές περιμένουν όχι μόνο την Πορτογαλία, αλλά και την Ισπανία στο μηχανισμό στήριξης.


*Μπροστά στον κίνδυνο των χρεοκοπιών, που αν κάνει την εμφάνισή του και στην Ισπανία θα αφήσει χωρίς επαρκή κεφάλαια τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, η «γενναιόδωρη» Γερμανία αφήνει να εννοηθεί ότι θα εξέταζε το ενδεχόμενο διπλασιασμού των κονδυλίων του μηχανισμού, ώστε να μπορεί άνετα να καλυφθεί και η Ισπανία. Όμως, σε αντάλλαγμα για αυτή την παραχώρηση, η Γερμανία θα εκβιάσει ανοικτά τους εταίρους της στην επερχόμενη κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής, όπου θα συζητηθεί η πρότασή της για τις ελεγχόμενες χρεοκοπίες: «είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε, αλλά αυτό θα γίνει μόνο αν δεχθείτε όλους τους όρους μας»!

*Ουσιαστικά, μέσα από τους μηχανισμούς στήριξης Νο 1 και Νο2 (στον δεύτερο θα περιλαμβάνεται και η αναδιάρθρωση χρεών), η Γερμανία σχεδιάζει να υποχρεώσει σε βίαιο αποπληθωρισμό, με εξοντωτικά δημοσιονομικά μέτρα, όλες τις χώρες της περιφέρειας, οι οποίες για χρόνια θα μείνουν παγιδευμένες στην «αγκαλιά» των διαδοχικών «πακέτων» στήριξης, ενώ με τις αναδιαρθρώσεις των χρεών τους θα αποκοπούν από τη χρηματοδότηση των αγορών.

*Με τον τρόπο αυτό, η Γερμανία επιδιώκει να θεμελιώσει σχέσεις εξάρτησης αποικιοκρατικού χαρακτήρα και να μεταφέρει στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο το κέντρο της άσκησης… δικτατορικής οικονομικής πολιτικής. Με τον τρόπο αυτό, σχεδιάζει να αποφύγει τη διάσπαση της Ευρωζώνης και την επαναφορά του μάρκου, που θα εκτοξευόταν στα ύψη και θα «γονάτιζε» την εξαγωγική της βιομηχανία. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι θα μετατρέψει τη νομισματική ένωση, που δημιουργήθηκε για να αναχαιτισθεί η γερμανική οικονομική ισχύς μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών, σε μηχανισμό εδραίωσης της πολιτικής κυριαρχίας της Γερμανίας στην Ευρώπη, διαστρέφοντας πλήρως το όραμα του Μιτεράν, που με αρκετούς δισταγμούς είχε υποχρεωθεί να αποδεχθεί ο Κολ.

*Εκτός από την εξασφάλιση ενός σταθερά «υποτονικού» ευρώ, που θα διευκολύνει τις εξαγωγές της, η Γερμανία επιδιώκει, μέσα από την «βύθιση» των χωρών της περιφέρειας σε πολυετή ύφεση, να δημιουργήσει μια νέα ζώνη φθηνών εργατικών χεριών και αξιών, στην οποία ανεμπόδιστα θα δράσουν, με απεριόριστα κέρδη, οι τράπεζες και οι βιομηχανίες της. Παράλληλα, βέβαια, το ίδιο το γερμανικό κράτος θα αποκομίζει τεράστια ποσά τόκων, δανείζοντας με υψηλό spread (2,7% στην περίπτωση της Ελλάδας τις ασθενέστερες οικονομίες.


Οι ηγεσίες των κρατών της Ευρώπης, ακόμη και το Παρίσι, που αρχικά ακολούθησε πιστά το βηματισμό των Γερμανών, όσον αφορά τις ελεγχόμενες χρεοκοπίες, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τους κινδύνους. Και το «αγγλοσαξονικό στρατόπεδο» (ΗΠΑ-Βρετανία) αρχίζει να ανησυχεί για τον κίνδυνο εξάπλωσης σε όλη την Ευρωζώνη του γερμανικού μοντέλου δημοσιονομικής πειθαρχίας και εξαγωγικής ισχύος, που αν εφαρμοσθεί σε όλες τις χώρες, όπως επιχειρούν οι Γερμανοί, θα δημιουργήσει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα στην Ευρώπη, εντείνοντας τις ανισορροπίες στο διεθνές σύστημα (ενδεικτικό των ανησυχιών αυτών είναι χθεσινό άρθρο του οικονομικού αναλυτή των “Financial Times”, Μάρτιν Γουλφ).

Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και αρκετές ακόμη κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, αναμένεται να υποστηρίξουν σθεναρά ένα εναλλακτικό σχέδιο διάσωσης των χωρών της περιφέρειας, με την έκδοση ευρωομολόγων, που θα εξισορροπήσουν τα κόστη δανεισμού για όλες τις χώρες –πρόταση, που η Γερμανία πεισματικά αρνείται, με τον ισχυρισμό ότι αντιβαίνει στη βασική αρχή της νομισματικής ένωσης, να μην πληρώνει ένα κράτος για τα χρέη του διπλανού. Στην πρόταση αυτή, φαίνεται ότι θα συγκλίνουν το ΔΝΤ και, άτυπα, η Ουάσιγκτον, σε μια προσπάθεια ανάσχεσης των γερμανικών επεκτατικών σχεδιασμών. Στην πραγματικότητα, η Σύνοδος Κορυφής του Δεκεμβρίου θα αποτελέσει την κορυφαία «μάχη» του ευρωπαϊκού νομισματικού πολέμου: αν επικρατήσει το Βερολίνο, η αυριανή Ευρώπη σε τίποτα δεν θα θυμίζει το «ρομαντικό», υποτίθεται, όραμα της πολιτικής ενότητας και αλληλεγγύης μεταξύ ισότιμων κρατών…

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΛΑΜΒΔΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ

Η ΜΕΘΕΞΙΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΝΟΥ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΑ ΙΔΙΩΤΕΙΑ

Ξυνόν ἐστι πᾶσι τὸ φρονέειν.


Η Φρόνηση (ως δυνατότητα) είναι Κοινή γιά όλους!


(Ηράκλειτος, απόσπ. 113)



Διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ ξυνῷ· τοῦ λόγου δ᾽ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἰδίαν ἔχοντες φρόνησιν.


Γι' αυτό πρέπει ν' ακολουθούμε τον Κοινό Λόγο. Και παρόλο που ο Λόγος είναι Κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν μια δική τους φρόνηση!


(Ηράκλειτος, απόσπ. 2)



Το απόσπασμα αρ. 2 διασώζει ο Σέξτος ο Εμπειρικός (Ιατροφιλόσοφος του 2ου μ.χ. αι.) και το πλήρες παράθεμα έχει ως εξής:


Διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ <ξυνῷ, τουτέστι> τῷ κοινῷ· ξυνὸς γὰρ ὁ κοινός· τοῦ λόγου δ᾽ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἰδίαν ἔχοντες φρόνησιν.


Γι' αυτό πρέπει ν' ακολουθούμε τον Ξυνό, δηλαδή τον Κοινό∙ διότι Ξυνός είναι ο Κοινός∙ και παρόλο που ο Λόγος είναι Κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν μια δική τους φρόνηση!


(Σέξτος ο Εμπειρικός, Προς Μαθηματικούς 7, 133)

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΠΡΟΣ "ΕΦΕΣΙΟΥΣ"... ΕΥΧΗ

Μὴ ἐπιλίποι ὑμᾶς πλοῦτος, Ἐφέσιοι, ἵν᾽ ἐξελέγχοισθε πονηρευόμενοι.

Εύχομαι να μη σας λείψει ο πλούτος, «Εφέσιοι», για να ελέγχεται έτσι φανερά η πονηρία σας!
(Ηράκλειτος, απόσπ. 125α)

Ελλάδα – Ιρλανδία: Ποιούς σώζει η "διάσωσή" τους; Σχέδιο μεθοδευμένης ταΠΕΙΝΩσης ολόκληρων λαών!

Πριν η Ελλάδα προσφύγει στο ΔΝΤ είχα παρουσιάσει στοιχεία που έδειχναν ότι οι πρώτοι διασωθέντες από μία τέτοια εξέλιξη θα ήταν οι τράπεζες και οι δεύτεροι τα κράτη με τη μεγαλύτερη έκθεση σε ελληνικό χρέος. Ακολούθησε μία σειρά εκθέσεων μεγάλων διεθνών οικονομικών ινστιτούτων και οργανισμών που επιβεβαίωναν ότι το πακέτο στήριξης διέσωζε τις τράπεζες και όχι τη χώρα. Μετά την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ παρουσίασα νέα στοιχεία σχετικά με τη δημιουργία ενός μηχανισμού μεταφοράς του χρέους από τους ισολογισμούς των τραπεζών σε αυτούς του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και κρατών της ΕΕ και αλλαγής καίριων χαρακτηριστικών του ελληνικού χρέους όπως το δίκαιο που το διέπει, το επιτόκιο του και την επιβάρυνση του με εμπράγματες ασφάλειες επί του ελληνικού δημοσίου (ενώ νωρίτερα ήταν απαλλαγμένο).


Η ‘ιρλανδική κρίση’, ωστόσο, αποτελεί τη μεγαλύτερη μέχρι τώρα επιβεβαίωση ότι δεν είναι τα κράτη που επιθυμούν διακαώς τη ‘σωτηρία’ τους αλλά οι δανειστές και οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που ‘καίγονται’ να τα ‘σώσουν’. Η Γερμανία έχει συνολική οικονομική έκθεση στην Ιρλανδία της τάξης των 138 δις δολαρίων ποσοστό που φτάνει στο 4,1% του ΑΕΠ της ενώ η Γαλλία έχει έκθεση της τάξης του 2% του ΑΕΠ της. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι πως τη μεγαλύτερη έκθεση στην Ιρλανδία έχει η Βρετανία, ύψους 208 δις δολαρίων που αντιστοιχεί στο 9.6% του ΑΕΠ της ενώ έκθεση ύψους 138 δις δολαρίων στην Ιρλανδία έχουν και οι ΗΠΑ (στοιχεία από bloomberg).

Οι μη Ιρλανδικές τράπεζες έχουν έκθεση σε κρατικό ιρλανδικό χρέος της τάξης των 40 δις ευρώ, ενώ οι τράπεζες της ευρωζώνης έχουν έκθεση 10 δις ευρώ όσο και οι τράπεζες της Ιρλανδίας. Η ΕΚΤ έχει, ήδη, αγοράσει κρατικά ιρλανδικά ομόλογα της τάξης των 15-18 δις ευρώ και ένας από τους λόγους της πίεσης στην Ιρλανδία προκειμένου να προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης είναι ώστε να αποφευχθεί ένα νέο πρόγραμμα αγοράς ιρλανδικών ομολόγων από την ΕΚΤ αφού πρέπει να ‘κρατήσει δυνάμεις’ καθώς είναι πιθανό να τις χρειαστεί για να αγοράσει ισπανικά και πορτογαλικά ομόλογα.

Από τη μελέτη των παραπάνω στοιχείων προκύπτει πως το μεγαλύτερο συμφέρον για τη ‘διάσωση’ της Ιρλανδίας έχουν η Βρετανία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Γαλλία οι οποίες μέσω της ΕΚΤ, της ΕΕ και του ΔΝΤ προσπαθούν να εξασφαλίσουν ότι οι οικονομίες τους δε θα δεχτούν το πλήγμα από μία ενδεχόμενη κατάρρευση του τραπεζικού κλάδου της χώρας ή ακόμη και μία πτώχευση της.

Η Γερμανία προκάλεσε την πολιτική αστάθεια με τις δηλώσεις Μέρκελ, η Γαλλία την ενέτεινε και οι ΗΠΑ και η Βρετανία συντόνισαν την χρηματοπιστωτική επίθεση εναντίον της Ιρλανδίας κλείνοντας της την πόρτα της αγοράς κεφαλαίων και σφίγγοντας έντεχνα τη χρηματοπιστωτική ‘θηλιά’ στο λαιμό της. Αμέσως μετά ασκήθηκαν αφόρητες πιέσεις στην Ιρλανδία να ζητήσει η ίδια τη διάσωση της (!) και όταν αυτή αρνήθηκε σθεναρά ζητώντας περισσότερο χρόνο για να αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνη της και να αποφύγει, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, την ‘ταπείνωση’, η τρόικα εξήγησε ότι πρέπει να το κάνει για το καλό… της Ευρώπης.

Μετά από τη δεύτερη πράξη στην υπόθεση ‘ευρωπαϊκή κρίση’ τα στοιχεία είναι πλέον υπέρ αρκετά για να αποδείξουν πως το σχέδιο διάσωσης των δανειστών, του ευρώ και της ΕΕ (και όπως θα φανεί και από άλλες περιπτώσεις και του ΔΝΤ, της Βρετανίας και των ΗΠΑ) περνά μέσα από την εξαντλητική ταλαιπωρία της Ελλάδας και κατά πάσα πιθανότητας της Ιρλανδίας και ίσως και άλλων περιφερειακών ευρωπαϊκών κρατών.

Και ενώ κανείς δε μπορεί να αρνηθεί την ευθύνη της Ελλάδας (αλλά και της Ιρλανδίας) για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει αλλά ούτε και υπάρχει κανείς που να μη θέλει να ληφθούν εκείνα τα μέτρα που θα εξασφαλίσουν ένα καλύτερο αύριο για όλους, αυτό που δείχνουν τα στοιχεία είναι πως ο δρόμος στον οποίο έχει μπει η χώρα είναι πιθανόν όχι μόνο να μην είναι ο πιο ο πιο ασφαλής, ο πιο ιδανικός και ο πιο σύντομος για την έξοδο από την κρίση και την ουσιαστική βελτίωση της ελληνικής οικονομίας αλλά αντίθετα ο πλέον επικίνδυνος, προβληματικός και μακρύς.

ΠΗΓΗ

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: ΗΛΙΟΣ - ΚΕΡΑΥΝΟΣ - ΨΥΧΗ!

Έχει μετατραπεί το ευρώ σε ʽμηχανή χρεοκοπίαςʼ; .

Μία στρατηγική κίνηση που έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος προκειμένου να διασφαλίσει την οικονομική και όχι μόνο την εδαφική κατάκτηση του κόσμου ήταν να δημιουργήσει την πρώτη διεθνή νομισματική ενοποίηση καθιερώνοντας σε μεγάλο βαθμό τη χρήση ενός νομίσματος σε όλες τις χώρες που είχε κατακτήσει, με το νομισματικό έλεγχο να αναλαμβάνεται από τη μητρόπολη. Στην πορεία της ιστορίας και μέχρι σήμερα κάθε αυτοκρατορία επέβαλλε στους κατακτημένους λαούς το δικό της νόμισμα και ασκούσε η ίδια τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής.



Με τις ΗΠΑ να αποτελούν την τελευταία παγκόσμια οικονομική αυτοκρατορία το διεθνές νόμισμα στη μοντέρνα οικονομική ιστορία ήταν και συνεχίζει να είναι το δολάριο και αυτό τους έδωσε και συνεχίζει να τους δίνει ένα μοναδικό πλεονέκτημα έναντι της Ευρώπης και των υπόλοιπων ανταγωνιστών τους το οποίο φροντίζουν να χρησιμοποιούν με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Η μετατροπή της Κίνας σε οικονομική υπερδύναμη συνοδεύτηκε από το νομισματικό της πόλεμο με τις ΗΠΑ ο οποίος συνεχίζει να μαίνεται όπως αποδείχτηκε και από την πρόσφατη συνάντηση των G20 κρατών όπου το θέμα αυτό κυριάρχησε.

Μία νομισματική ενοποίηση όπως η ευρωπαϊκή μπορεί να φαίνεται απόλυτα θετική όσο η διεθνής οικονομία διανύει μία περίοδο άνθησης καθώς δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας και σταθερότητας για τα συμμετέχοντα σε αυτήν κράτη και μία ασπίδα προστασίας απέναντι στη νομισματική πολιτική των ΗΠΑ ή στις κερδοσκοπικές νομισματικές επιθέσεις (όπως αυτές που διέλυσαν την Ευρώπη στις αρχές του ΄90 και τις ασιατικές τίγρεις το 1997). Στη διάρκεια κρίσεων και περιόδων ύφεσης, ωστόσο, αναδεικνύονται αμέσως τα προβλήματα που πηγάζουν από αυτήν καθώς η οξεία επιδείνωση του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος προκαλεί την ταχύτατη μεγέθυνσή τους.


Η Ευρωπαϊκή Ένωση βιώνει την πρώτη της μεγάλη οικονομική ύφεση η οποία γρήγορα ανέδειξε τις αδυναμίες της νομισματική ενοποίησης και απέδειξε πως ο πραγματικός νομισματικός ηγέτης της ΕΕ δεν είναι άλλος από τη Γερμανία και ότι αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα πριν από ένδεκα, περίπου, χρόνια ήταν οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ να υιοθετήσουν το μάρκο κάνοντας τη Γερμανία μία μίνι οικονομική αυτοκρατορία.


Οι χώρες παρέδωσαν τη ʽνομισματική τους κυριαρχίαʼ λαμβάνοντας διάφορα πρόσκαιρα ανταλλάγματα μεταξύ των οποίων και την πρόσβαση σε φθηνά δανειακά κεφάλαια. Αν η ΕΕ είχε δημιουργηθεί το 1980 τότε τα κράτη θα είχαν μπροστά τους μία 20αετία διεθνούς ανάπτυξης προκειμένου να προλάβουν να εκμεταλλευτούν τις οικονομικές ευκαιρίες και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν μία ισχυρή οικονομική κοινότητα αλλά αυτό δε συνέβη και η ΕΕ έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα στη χειρότερη δεκαετία από το Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα σε αυτήν τη δεκαετία οι οικονομικοί και νομισματικοί πόλεμοι έχουν γίνει βάναυσοι με τις ΗΠΑ να συντηρούν μία πολιτική σταθερής υποτίμησης του δολαρίου έναντι των υπόλοιπων νομισμάτων και με τη Γερμανία να βγαίνει η μεγάλη κερδισμένη της ΕΕ καθώς το ευρώ της επιτρέπει να πουλά τα εμπορεύματα της πολύ φθηνότερα απʼ ότι αν είχε παραμείνει στο μάρκο.


Οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, ωστόσο, έχουν βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση αφού αν είχαν κρατήσει τα εθνικά τους νομίσματα αυτά θα είχαν υποτιμηθεί από 10% μέχρι 30% από την αρχή της κρίσης συμβάλλοντας καταλυτικά στην οικονομική τους επιβίωση. Η επιλογή αυτή δε θα υπήρχε, βέβαια, μόνο κατά τη διάρκεια της κρίσης αλλά και νωρίτερα και αυτό θα μπορούσε να αποβεί ιδιαίτερα θετικό στην περίπτωση της Ελλάδας η οποία από την είσοδο της στην ΕΕ ʽέτρεξεʼ με πληθωρισμό πολύ μεγαλύτερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και έχασε σε μονάδες ανταγωνιστικότητας φτάνοντας στο 2010 να χρειάζεται μία υποτίμηση τουλάχιστον της τάξης του 10%.


Αυτό όμως δε μπορεί να συμβεί και η οικονομική κρίση ανέδειξε μία νομισματική κρίση η οποία με τη σειρά της ευνόησε τη δημιουργία της ʽελληνικής κρίσηςʼ η οποία οδήγησε την Ελλάδα στη χρηματοπιστωτική πτώχευση και την Ευρώπη στην ʽευρωπαϊκή κρίσηʼ. Το ευρώ υπέστη ένα θεαματικό κραχ το οποίο αντιμετωπίστηκε μόνο αφού η χώρα οδηγήθηκε στο ΔΝΤ αλλά η ζημία στην αξιοπιστία του ως ένα ισχυρό νόμισμα είχε, ήδη, γίνει και δεν άργησε να έρθει η δεύτερη ευρωπαϊκή κρίση με επίκεντρο αυτή τη φορά την Ιρλανδία και αποδέκτη της και πάλι το ευρώ.


Μπορεί να μην είναι προφανές αλλά η ʽιρλανδική κρίσηʼ είναι πολύ πιο σημαντική από την ʽελληνικήʼ. Σε αντίθεση με την Ελλάδα η Ιρλανδία υποτίθεται ότι είχε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ευρώπη με διαφάνεια και ξεκάθαρα στατιστικά στοιχεία, αναπτυξιακή πολιτική και διεθνή αναγνώριση της οικονομικής της προόδου.Πέρα από αυτό, όταν επλήγη από τη διεθνή κρίση έλαβε αμέσως σημαντικά δημοσιονομικά μέτρα και υιοθέτησε μία πολιτική λιτότητας η οποία υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχει αποδώσει μέχρι σήμερα. Αυτό, όμως, δεν έγινε και οι Ιρλανδοί πολιτικοί έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται αν το πρόβλημα δεν είναι τελικά η Ιρλανδία αλλά το ίδιο το ευρώ.


Γιατί αν η ʽρίζα του κακούʼ βρίσκεται, έστω και σε ένα βαθμό και στο ευρωπαϊκό νόμισμα τότε η κρίση δε θα σταματήσει εδώ αλλά θα επεκταθεί και στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και δε θα σταματήσει πριν αγγίξει ακόμη και τη Γαλλία. Η ιδέα μίας Κοινότητας κρατών που παρά το γεγονός ότι έχουν εντελώς διαφορετικές οικονομίες μοιράζονται κοινό νόμισμα και κοινή νομισματική πολιτική με την ελπίδα ότι αυτό θα συμβάλλει τελικά στην άμβλυνση των οικονομικών διαφορών τους και στην οικονομική τους σύγκλιση μοιάζει με πείραμα που δοκιμάστηκε και δεν πέτυχε.


Αν το ευρώ δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Γερμανίας τότε σήμερα θα είχε εγκαταλειφθεί αλλά σε αυτή τη φάση μία κατάρρευση του ευρώ είναι πιθανότερο να βλάψει περισσότερο τη Γερμανία παρά τις περιφερειακές οικονομίες και αυτό αποτελεί έναν από τους βασικότερους λόγους της τεράστιας προσπάθειας διάσωσής του.

ΠΗΓΗ

Αντίσταση κατά τού επελαύνοντος "Τέταρτου Ράιχ"!

Ανελέητη είναι πλέον η σύγκρουση. Χωρίς προσχήματα η γερμανική ηγεσία απαιτεί να καθυποτάξει στον οικονομικό τομέα όλες τις χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ και να τις μετατρέψει σε οικονομικές αποικίες του Τέταρτου Ράιχ.


Απαιτεί η οικονομική πολιτική τους να καθορίζεται από το Βερολίνο, με «βιτρίνα» τα όργανα της ΕΕ, και επιδιώκει να αναιρέσει εμπράκτως αλλά και θεσμικά το μοναδικό ίσως πλεονέκτημα που ήλπιζαν να έχουν οι ασθενέστερες ευρωπαϊκές οικονομίες από το ευρώ: τη δυνατότητά τους να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια.


Με τη θεσμοποίηση της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» των χωρών της ΕΕ, που θέλει να περάσει η Γερμανία τον επόμενο μήνα στη σύνοδο κορυφής των «27», και η οποία συμπεριλαμβάνει τις ιδιωτικές τράπεζες στο όργανο που θα αποφασίζει τους όρους αναδιάρθρωσης του χρέους των κρατών που περιέρχονται σε οικονομικές δυσκολίες, το αναπότρεπτο αποτέλεσμα θα είναι να εκτιναχθούν τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και άλλων χωρών ίσως και πάνω από το... 10% ή και 15% (!) κατά περιόδους, ενώ της Γερμανίας θα παραμένουν π.χ. στο 2% ή το πολύ 3%!

Κανείς δεν αμφισβητεί το ότι σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους μιας χώρας-μέλους της Ευρωζώνης θα πρέπει να υφίστανται ζημιές και οι τράπεζες που την έχουν.... δανείσει. Τους όρους της αναδιάρθρωσης, όμως, όπως και την προσπάθεια αποτροπής της χρεοκοπίας μέσω της έμπρακτης αλληλεγγύης των υπολοίπων κρατών-μελών της ΕΕ, πρέπει να τα καθορίζουν, φυσικά σε πολιτικό επίπεδο, οι ηγέτες και μόνον αυτοί της ΕΕ, αξιοποιώντας στο έπακρο την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και όχι οι ιδιώτες τραπεζίτες.


Οι Γερμανοί, όμως, δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να υφίστανται τις όποιες συνέπειες δημοσιονομικών δυσχερειών χωρών της Ευρωζώνης. Τώρα θέλουν να έχουν τα οφέλη και μόνο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και του ενιαίου νομίσματος και μέσω αυτών να ενισχύσουν την ηγεμονία τους σε όλη την Ευρώπη, μετατρέποντάς την σε επικυριαρχία επί της Γηραιάς Ηπείρου.


Ο μηχανισμός είναι απλός: έχοντας δεδομένο το κοινό νόμισμα, αν π.χ. η Γερμανία δανείζεται με 3% και η Ιταλία με 7%, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι αυτό αποτελεί «ταφόπλακα» για την ιταλική οικονομία. Το υψηλότερο κόστος δανεισμού θα οδηγεί διαρκώς σε υψηλότερο κόστος παραγωγής, αφού η Ιταλία δεν έχει δικό της νόμισμα για να το υποτιμήσει, οπότε αφενός θα μειώνεται διαρκώς η ανταγωνιστικότητα των ιταλικών προϊόντων και αφετέρου θα πέφτει διαρκώς το βιοτικό επίπεδο των Ιταλών, καθώς η ιταλική κυβέρνηση θα ρίχνει τους μισθούς και θα υποβαθμίζει την παρεχόμενη δημόσια παιδεία, υγεία, πολιτισμό κ.λπ., σε μια διαρκή προσπάθεια περικοπής των κρατικών δαπανών.


Μέσα από αυτήν τη διαδικασία θα ενισχύεται διαρκώς η κυρίαρχη θέση της Γερμανίας και μέσω αυτής της πολιτικής δανεισμού, πέρα φυσικά από τα άλλα πλεονεκτήματα που έχει, και η γερμανική οικονομία. Προκειμένου να διατηρείται επίσης ισχυρό το ευρώ, κάτι που αποτελεί συλλογική ψύχωση των Γερμανών απέναντι στο νόμισμά τους, το Βερολίνο είναι αποφασισμένο πλέον να επιβάλει σιδερένια δημοσιονομική πειθαρχία σε όλη την Ευρώπη. Γνωρίζει άριστα, βεβαίως, ότι αυτή η οικονομική πολιτική δεν οδηγεί στη σύγκλιση, αλλά αντιθέτως στη ραγδαία... απόκλιση (!) του βιοτικού επιπέδου των διαφόρων κρατών της Ευρωζώνης και της ΕΕ.


Στο πλαίσιο μετατροπής της ΕΕ σε... «δημοσιονομικό Νταχάου», είναι τρομακτικό και ανατριχιαστικό αυτό που γίνεται με την Ιρλανδία: οι Ιρλανδοί αρνούνται να υπαχθούν στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ, αλλά οι Γερμανοί πιέζουν στραγγαλιστικά για να τους βάλουν με το ζόρι!


Δεν έχει ξαναγίνει τέτοιο πράγμα! Οι Ιρλανδοί έχουν μάλιστα ως κράτος εξασφαλίσει ήδη από τώρα τα χρήματα που απαιτούνται για να καλύπτει η χώρα τις υποχρεώσεις της έως τον Ιούλιο του 2011, χωρίς να απαιτείται να δανειστεί ούτε ένα ευρώ, όμως το Βερολίνο απαιτεί να υπαχθεί αμέσως τώρα η Ιρλανδία στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και μάλιστα παρά τη θέλησή της! Σωστά, τι νόημα έχει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρίς κρατουμένους!

ΠΗΓΗ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΑΟΥΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΡΑΟΥΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ

ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ, ΑΘΗΝΑ 2003, 

3η Έκδοση βελτιωμένη και επηυξημένη.

Στο βιβλίο αυτό ο Λόνκο Κιλαπάν, επίσημος ιστορικός και αρχηγός της Αραουκάνικης Φυλής, ισχυρίζεται και αποδεικνύει με πλήθος στοιχεία, ότι οι Αραουκάνοι είναι απόγονοι αρχαίων Ελλήνων και συγκεκριμένα Σπαρτιατών, που οδηγήθηκαν στη Χιλή περί το 600 π.Χ. και ίδρυσαν εκεί δική τους αποικία. Όπως μας λέει ο ίδιος, η γνώση αυτή μεταδιδόταν μυστικά από τον έναν Επεουτούβε (=επίσημο ιστορικό των Αραουκάνων) στον άλλο για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.

Η μυστηριώδης αυτή φυλή της Νότιας Αμερικής, που αριθμεί περί τις 400.000 ψυχές, έχει προκαλέσει τον παγκόσμιο θαυμασμό για τις αρετές της και ιδίως για την ακατάβλητη μαχητικότητά της μέσα στην πρόσφατη ιστορία, αφού αντιστάθηκε με επιτυχία επί 300 χρόνια και ποτέ δεν κατακτήθηκε από τους Ισπανούς, ούτε με τα όπλα ούτε μέσω της θρησκείας. Από πού αντλούσαν την δύναμή τους, ποια ήταν η καταγωγή και η κοσμοθεώρηση των αξιοθαύμαστων αυτών ανθρώπων; Μέχρι πρόσφατα είχαν διατυπωθεί μόνο θεωρίες, πολλές από τις οποίες πλησίασαν και ορισμένες μάλιστα άγγιξαν την αλήθεια: Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν στην λευκή φυλή, έχουν ευρωπαϊκή καταγωγή, έφτασαν στη Χιλή από τα δυτικά (μέσω του Ειρηνικού Ωκεανού), στη γλώσσα τους συναντώνται πολλές ελληνικές λέξεις κλπ. Όμως οι ίδιοι, μέχρι πρόσφατα δεν είχαν ακόμα μιλήσει. Τότε, σε ένα κρίσιμο Συμβούλιό τους αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση της καταγωγής τους και ανατέθηκε στον Λόνκο Κιλαπάν, να προβεί σε σχετικές ανακοινώσεις και συγγράψει σχετικό βιβλίο. Το βιβλίο γράφτηκε στην ισπανική γλώσσα, που είναι η επίσημη γλώσσα της Χιλής, με τίτλο “El Origen Griego de los Araucanos” (Η ελληνική καταγωγή των Αραουκάνων) και εκδόθηκε το 1974 από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις του Σαντιάγο. Το βιβλίο αυτό είχαμε την χαρά και την τιμή να παρουσιάσουμε για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα σε επιμελημένη μετάφραση του δικηγόρου, συγγραφέα και μεταφραστή Γιώργου Λαθύρη. Το βιβλίο είναι γραμμένο με τον λακωνικό τρόπο που συνήθιζαν να εκφράζονται οι αρχαίοι Σπαρτιάτες· έτσι, πίσω από τις γραμμές υπάρχει ένα “δεύτερο” και ένα “τρίτο βιβλίο”, που ανευρίσκεται σε μια δεύτερη και τρίτη ανάγνωση.
Ένας λαός όμορφος και γενναίος, με πάθος για την ελευθερία, σε μια κοινωνία που λειτουργεί με τους μυστικούς νόμους του Λυκούργου... είναι ένα συγκλονιστικό θέμα που δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο κανέναν Έλληνα, αλλά και κανέναν απροκατάληπτο ερευνητή της αλήθειας! Εξάλλου, όπως αποδεικνύεται και από την πρόσφατη Ιστορία, Ελλάδα και Χιλή συνδέονται περιέργως με μια “ανεξήγητη” συμπάθεια...
Ο γνωστός νομπελίστας ποιητής Πάμπλο Νερούδα ήταν Αραουκάνος, και στο έργο του “Κάντο Χενεράλ”, που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, κάνει υπαινικτικές αλλά σαφείς αναφορές για το θέμα αυτό....Είναι καιρός μέσα από το βιβλίο αυτό να μάθουμε την αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να λειτουργήσει πάνω μας σαν ένα "σοκ ιστορικής μνήμης", μια αλήθεια που μας αφορά όλους!

ΕΚΑΣΤΩ ΖΩΩ, ΟΙΚΕΙΑΙ ΗΔΟΝΑΙ...

Ὄνους σύρματ'* ἄν ἑλέσθαι μᾶλλον ἢ χρυσὸν.

Οι όνοι (τα γαϊδούρια) θα επέλεγαν μάλλον τα άχυρα, παρά το χρυσάφι!

(Ηράκλειτος, απόσπ. 9)

 *σύρμα - εκ του ρ. σύρω, σημαίνει "παν ό,τι σύρεται", και ενδεικτικώς:
α.-το επισυρόμενο μακρύ γυναικείο φόρεμα,
β.-τα μακρυά κυματιστά μαλλιά,
γ.-το σκουλήκι τού ξύλου, το σαράκι,
δ.-το σκουπίδι,
ε.-το άχυρο,
ς.-το φρύγανο,
ζ.- το πίτουρο,
η.-στην μουσική, η στροφή των τόνων,
θ.-στην καθομιλουμένη, πάν μεταλλικόν νήμα...,

οπότε, αν κανείς θέλει να "πειραματιστεί" με την περαιτέρω ερμηνεία του αποσπάσματος αυτού, μπορεί απλώς να αντικαταστήσει  την "επιλογή" τών όνων... Ενδιαφέρον, επίσης, θα είχε το "πείραμα", τί θα επέλεγαν οι όνοι μεταξύ "δύο αχύρων"; Είναι βέβαιο ότι θα επέλεγαν το "μη χείρον";


Το απόσπασμα διασώζει ο Αριστοτέλης, στα "Ηθικά Νικομάχεια" και το πλαίσιο αναφοράς του έχει ως εξής:
 
Ἑτέρα γὰρ ἵππου ἡδονὴ καὶ κυνὸς καὶ ἀνθρώπου, καθάπερ Ἡράκλειτος φησιν ὄνους σύρματ' ἄν ἑλέσθαι μᾶλλον ἢ χρυσὸν· ἥδιον γὰρ χρυσοῦ τροφὴ ὄνοις.
 
Άλλη βεβαίως είναι η ηδονή τού αλόγου, άλλη τού σκύλου, και άλλη τού ανθρώπου, αφού, καθώς λέει ο Ηράκλειτος, οι όνοι (τα γαϊδούρια) θα επέλεγαν μάλλον τα άχυρα, παρά το χρυσάφι∙ διότι πιο ηδονική είναι για τους όνους η τροφή παρά το χρυσάφι.

ΒΡΑΧΥ ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ...

Ποιός Πληρώνει τον Βαρκάρη; Who Pays The Ferryman?

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ... ΑΣ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ!

Ὡς δὲ Δαρεῖος ἐπὶ τὰς Ἀθήνας ἔπεμψε Δᾶτιν καὶ Ἀρταφέρνην ἐν ταῖς χερσὶν ἁλύσεις ἔχοντας καὶ δεσμὰ κατὰ τῶν αἰχμαλώτων, παραπλησίως οὗτοι τῶν χειρογράφων καὶ συμβολαίων ὥσπερ πεδῶν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα κομίζοντες…

Όπως ο Δαρείος έστειλε εναντίον των Αθηνών τον Δάτι και τον Αρταφέρνη, φέρνοντας μαζί τους αλυσίδες και δεσμά για τους μελλοντικούς αιχμαλώτους, με παραπλήσιο τρόπο και τούτοι φέρνουν χρεόγραφα και συμβόλαια για να αλυσοδέσουν την Ελλάδα…

(Πλούταρχος, Ηθικά, Περί του μη δειν δανείζεσθαι.-Απόδοση: Ιαλυσσός)

Η "ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΡΟΥΡΑ" ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΟ-ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ: ΤΩΡΑ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ... ΣΕ ΡΟΛΟ ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑ!!

Με μια σύμβαση που θα σήκωνε αρκετά φρύδια σε οποιαδήποτε σοβαρή αντιμονοπωλιακή αρχή (προφανώς η ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού δεν εμπίπτει σε αυτό τον ορισμό…), οι ελληνικές τράπεζες ανέλαβαν με αμοιβή αρκετών εκατομμυρίων ευρώ να κάνουν τη δουλειά των εφοριών, διεκπεραιώνοντας τη διαδικασία της περαίωσης.

Το υπουργείο Οικονομικών, διατηρώντας ως γνωστόν σχέσεις στοργής με το τραπεζικό σύστημα, δεν ταλαιπώρησε τις τράπεζες με διαδικασίες έστω πρόχειρου διαγωνισμού, για να επιλέξει την ομάδα των τραπεζών που θα δέχονταν να κάνουν τη δική του δουλειά με τη χαμηλότερη αμοιβή. Ήλθε σε απευθείας συναλλαγή με την εταιρεία Διατραπεζικά Συστήματα (ΔΙΑΣ) και τις τράπεζες που μετέχουν σ’ αυτήν και κατέληξαν σε ένα «φιλικό διακανονισμό», που αφήνει στην ΔΙΑΣ και τις τράπεζες σημαντικά κέρδη από τη διεκπεραίωση των εκατομμυρίων συναλλαγών που θα χρειασθούν, για τη συλλογή των φόρων από την περαίωση.

«Η αμοιβή της ΔΙΑΣ Α.Ε.», όπως αναφέρεται στη σχετική υπουργική απόφαση, «είναι 0,08 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή πλέον αναλογούντος Φ.Π.Α. Η αμοιβή των Τραπεζών για πληρωμή μέσω καταστήματος (χρέωση λογαριασμού ή μετρητά) θα είναι 0,60 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή πλέον αναλογούντος Φ.Π.Α. και για πληρωμή μέσω εναλλακτικών δικτύων (όπως WEB, ATM) θα είναι 0,30 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή πλέον αναλογούντος Φ.Π.Α».

Αν υπολογισθεί, ότι 1,4 εκατομμύρια φορολογούμενοι (ακόμη και από χρόνια νεκροί…) έλαβαν εκκαθαριστικά σημειώματα για περαίωση ανέλεγκτων χρήσεων, ενώ η διαδικασία εξόφλησης θα γίνει με 6-24 μηνιαίες δόσεις, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, ότι πολλά εκατομμύρια συναλλαγών θα διεκπεραιωθούν μέσω του τραπεζικού συστήματος, αφήνοντας για κάθε συναλλαγή μια πολύ ικανοποιητική αμοιβή στις τράπεζες και την εταιρεία ΔΙΑΣ.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ποτέ δεν θα μάθουμε πόσο εύλογη είναι η αμοιβή αυτή (εκ πρώτης όψεως οι χρεώσεις φαίνονται υπερβολικές), αφού οι χρεώσεις δεν διαμορφώθηκαν μέσω του ανταγωνισμού των ενδιαφερόμενων, ή με βάση κάποιο μοντέλο κοστοστρέφειας: πολύ απλά, οι τράπεζες έδωσαν την τιμή τους και το υπουργείο Οικονομικών την αποδέχθηκε, υπό την πίεση της ανάγκης για… είσπραξη fast track.

Όπως τονίζουν στο «Β» νομικοί με γνώση του δικαίου του ανταγωνισμού, η συνεργασία του υπουργείου Οικονομικών με τις τράπεζες έχει πολύ σοβαρά νομικά προβλήματα. Σύμφωνα με το εθνικό και κοινοτικό δίκαιο, δεν επιτρέπεται να ανατεθεί χωρίς διαγωνισμό το έργο αυτό σε μια ομάδα συνεργαζόμενων επιχειρήσεων, αφού θα μπορούσε να υπάρξει ανταγωνισμός μεταξύ των ενδιαφερόμενων, αλλά και επειδή με τον τρόπο που έγινε η ανάθεση (μόνο στην εταιρεία ΔΙΑΣ και στις τράπεζες που μετέχουν στο μετοχικό της κεφάλαιο) εμμέσως εξαναγκάζονται τράπεζες που δεν συμμετέχουν στην ΔΙΑΣ να το κάνουν.

Το κράτος, επισημαίνουν οι ίδιες πηγές, δεν μπορεί να αναθέτει άσκηση εξουσίας σε ιδιώτες, όταν έτσι περιορίζονται οι κοινοτικές ελευθερίες. Εν προκειμένω, δηλαδή, η ελευθερία παροχής υπηρεσιών και εγκατάστασης ανταγωνιστών των τραπεζών αφού προϋπόθεση συμμετοχής στην παροχή των ειδικών αυτών υπηρεσιών είναι η συμμετοχή στο σύστημα ΔΙΑΣ.

Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, μία κρατική υπηρεσία ή επιχείρηση μπορεί να παραχωρήσει ένα έργο χωρίς διαγωνισμό μόνο σε κρατική επιχείρηση η οποία ελέγχεται από την αναθέτουσα αρχή και διοικείται με τον ίδιο τρόπο όπως μία κρατική υπηρεσία - τμήμα της αναθέτουσας αρχής. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι υποχρεωτική η διενέργεια διαγωνισμού.

Όλα αυτά, βέβαια, είναι λεπτομέρειες, αφού στην Ελλάδα θεωρείται σχεδόν αυτονόητη αυτή η «σχέση στοργής» του υπουργείου Οικονομικών με τις τράπεζες και πιθανότατα ποτέ δεν θα φθάσει να εξετασθεί αυτή η σύμβαση από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, ή τη Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το μόνο που μένει να φανεί και έχει κάποιο ενδιαφέρον είναι πόσα θα εισπράξουν τελικά οι τράπεζες, αναλαμβάνοντας με το αζημίωτο το ρόλο του φοροεισπράκτορα.

Οι πρώτες ενδείξεις είναι μάλλον αποθαρρυντικές. Η προθεσμία αποδοχής της περαίωσης και καταβολής της πρώτης δόσης λήγει στις 18 Νοεμβρίου, αλλά ως τώρα μόνο το 2% όσων έλαβαν «ραβασάκια» έχουν προσέλθει για να πληρώσουν και η συνολική είσπραξη δεν ξεπερνά τα 50 εκατ. ευρώ.

Η κρίση ρευστότητας στην αγορά ίσως οδηγήσει σε ένα… υπόγειο κίνημα κατά της περαίωσης, όπως φοβούνται στο υπουργείο Οικονομικών, που θα μπορούσε να ρίξει έξω τις προβλέψεις για έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι η οργή ορισμένων φορολογούμενων για τη ρύθμιση ήταν τόσο έντονη, που ορισμένοι έφθασαν στο σημείο να ρίξουν στις κάλπες του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών φακέλους που περιείχαν σημειώματα περαίωσης αντί για ψηφοδέλτια (!).

ΠΗΓΗ

ΩΣΠΕΡ ΕΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑι...

Οὐκοῦν καὶ ἡμεῖς ὥσπερ ἐν πολιορκίᾳ ταῖς χρείαις μὴ παραδεχώμεθα φρουρὰν δανειστοῦ πολεμίου, μηδ´ ὁρᾶν τὰ αὑτῶν ἐπὶ δουλείᾳ διδόμενα.

Λοιπόν και εμείς σαν να είμαστε σε Κατάσταση Πολιορκίας από τις ανάγκες, ας μην παραδεχόμαστε την Φρουρά τού Εχθρικού Δανειστή, ούτε να βλέπουμε τα δικά μας παραδομένα στη Δουλεία!

(Πλούταρχος, Ηθικά, Περί του μη δειν δανείζεσθαι.-Απόδοση: Ιαλυσσός)

ΟΤΑΝ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ "ΠΟΛΙΤΙΚΟ" ΚΑΘΕΣΤΩΣ... ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΕΠΕΧΟΥΜΕ...

ΟΤΑΝ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ "ΠΟΛΙΤΙΚΟ" ΚΑΘΕΣΤΩΣ... ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΕΠΕΧΟΥΜΕ...


ΕΠΕΧΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΟΥΜΑΙ, ΑΜΦΙΒΑΛΛΩ ΚΑΙ ΑΠΟΡΩ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΔΙΑΦΟΡΩ! ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΚΑΙ ΕΠΙΤΗΡΩ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΝΩ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ Ή ΤΗΝ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ ΣΕ Ό,ΤΙ ΦΑΥΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΚΡΥΦΑ Ή ΦΑΝΕΡΑ!

BRAVEHEART...

Μουσική τού Ιάπωνα συνθέτη με το Ελληνικό όνομα Kitaro.

ΠΥΡ ΕΣΤΙ ΧΡΗΣΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΚΟΡΟΣ...

Πῦρ <ἐστι> χρησμοσύνη* καὶ κόρος**.

Το Πυρ είναι Ανάγκη αλλά και Πληρότητα!

(Ηράκλειτος, απόσπ. 65)

* Χρησμοσύνη = Ανάγκη, χρεία, ένδεια, αλλά και διακαής επιθυμία, δέησις, ευχή, και η διακόσμησις του Σύμπαντος. Εκ του ρ. χρήζω (= χρειάζομαί τι, μου είναι αναγκαίον τι).
** Κόρος = Κορεσμός, χορτασμός, πληρότητα, ακμή, πλησμονή, και η εκπύρωσις του Σύμπαντος. Εκ του ρ. κορέννυμι (= πληρούμαι, χορταίνω).

Πάντα γὰρ τὸ πῦρ ἐπελθὸν κρινεῖ καὶ καταλήψεται.

Το Πυρ, όταν επέλθει, θα κρίνει και θα καταλάβει τα πάντα!

(Ηράκλειτος, απόσπ. 66)

Πλούταρχος - Περί Ευθυμίας * Plutarch - On Tranquillity of Mind

Μες από τα βάθη του χρόνου, ο σοφός Πλούταρχος μας παραδίδει έναν αξιόπιστο πλοηγό που αποδεικνύεται εξαιρετικά πολύτιμος για το ταξίδι μας σε μια ταραγμένη εποχή, όπως αυτή που ζούμε. Ο άνθρωπος, στην διαδρομή των αιώνων, παρά τις αλλαγές που σημειώνονται στο εξωτερικό του περιβάλλον, εξακολουθεί να ταλανίζεται από τους ίδιους ψυχικούς παράγοντες, οι οποίοι σήμερα όχι μόνον έχουν ενταθεί, αλλά και πολλαπλασιασθεί επικίνδυνα.


Παρασυρμένος από την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και εστιασμένος σχεδόν αποκλειστικά στην βαρειά ύλη, ο σημερινός άνθρωπος έχει λησμονήσει τελείως την ψυχική του ανάπτυξη γι΄ αυτό και δεν κατανοεί την αιτία της κακοδαιμονίας του.


Ο θυμός (θυμικόν ή θυμοειδές) είναι η σφαίρα εκείνη της ψυχής που περικλείει το συναίσθημα και την βούληση. Λόγω της ενδιάμεσης φύσης του, αποτελεί το "κλειδί" για την ενοποίηση των διαφόρων μερών της ψυχής. Η ευθυμία ως αρίστη κατάσταση του θυμικού κέντρου εξετάζεται στο παρόν έργο σε είκοσι μεστά κεφάλαια.


Την ευθυμία οφείλουμε να την αναζητήσουμε εντός μας, έχει εσωτερική διάσταση, αλλά δεν θα μπορέσει να διατηρηθεί αν αγνοήσουμε τις εξωτερικές συνθήκες. Οι ανθρώπινες σχέσεις, τα υλικά μέσα και αποκτήματα, ο πλούτος και η έλλειψή του, τα τυχαία γεγονότα κλπ. είναι παράγοντες τους οποίους οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας.


Αν κάποιος αποδειχθεί ικανός να σταθεροποιήσει και ενοποιήσει την εξωτερική ζωή του, αυτό θα επιδράσει θετικά και στην ενοποίηση της εσωτερικής ζωής του. Η ενοποίηση του ψυχισμού είναι ένα δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα θαυμαστό έργο. Πάντα επίκαιρο και επιτακτικό σήμερα όσο ποτέ. Το παρόν σύγγραμμα είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο για το δύσκολο αυτό έργο και συχνά θα χρειαστεί ν΄ ανατρέξει κανείς στις σελίδες του για έμπνευση και καθοδήγηση στο δρόμο της γνώσης και της εξέλιξης.

http://www.heliodromion.gr/bperieythimias.htm

Στο βίντεο παρουσιάζονται μόνον οι προμετωπίδες των 20 κεφαλαίων τού βιβλίου σε σύγχρονη απόδοση. Στο βιβλίο περιέχεται και το αρχαίο κείμενο.


Διαβάστε:
Το θυμικό μέρος της ψυχής και η σημασία της Ευθυμίας

http://www.heliodromion.gr/omiliaeuthymias.htm


The Thymic part of the Soul and the importance


of Euthymia (tranquility of the soul).

http://www.heliodromion.gr/e-bperieythimias.htm

For an English translation of Plutarch's, On Tranquillity of Mind, see here:

http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Plutarch/Moralia/De_tranquillitate_animi*.html

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΗΣ...