ΑΥΗ ΨΥΧΗ...

αὔη* ψυχὴ σοφωτάτη καὶ ἀρίστη.

Η άϋγρη ψυχή είναι σοφώτατη και άριστη!

(Ηράκλειτος, απόσπ. 118)

Σχόλιο: Η ψυχή πτερούται και ανυψώνεται διά της θερμότητος και ξηρότητος, καταβαραθρώνεται δε διά της ψυχρότητος και υγρότητος. Είναι ανάλογο προς ό,τι λέει αιώνες αργότερα ο Πρόκλος:
Πύρ γενώμεθα, διά πυρός οδεύσωμεν!
Να γίνουμε πύρινοι και διαμέσου τού πυρός να οδεύσουμε!
(βλ. Πρόκλος, Περί τής Ιερατικής Τέχνης τών Ελλήνων - Ιεροί Ύμνοι, Εκδ. Ηλιοδρόμιον, Αθήνα 2001).

*αύος, αύη, αύον - ετυμολογείται εκ του α (στερ.) + ύω (υγραίνω, βρέχω) > αύω > αύος = αυτός που έχει απαλλαγεί από την υγρότητα (του πεδίου τής γενέσεως και φθοράς), ο άϋγρος, ο στεγνός, ο ξηρός.