Η Δημοκρίτεια Ευεστώ

Πάντα τε κατ’ ανάγκην γίνεσθαι, της δίνης αιτίας ούσης της γενέσεως πάντων, ην α­νά­γκην λέ­γει [Δη­μό­κρι­τος], τέ­λος δ’ εί­ναι τήν ευ­θυ­μί­αν, ου τήν αυ­τήν ού­σαν τή­ι η­δονή­ι, ως έ­νιοι πα­ρα­κού­σα­ντες ε­ξε­δέ­σα­ντο, αλ­λά καθ’ ην γα­ληνώς καί ευ­σταθώς η ψυ­χή διά­γει, υ­πό μη­δε­νός τα­ρατ­το­μέ­νης φό­βου ή δει­σι­δαι­μο­νί­ας ή άλ­λου τι­νός πά­θους. Κα­λεί δ’ αυ­τήν καί ευε­στώ καί πολ­λοίς άλ­λοις ο­νό­μα­σι.

Θεωρεί ότι τα πάντα δημιουργούνται από ανάγκη και ότι η αιτία της γέννησης όλων των όντων είναι η στροβιλική κίνηση, που (ο Δη­μό­κρι­τος) την αποκαλεί ανάγκη. Τε­λι­κός σκο­πός εί­ναι η ευ-θυμία, η ψυ­χι­κή γα­λή­νη, η ο­ποί­α δεν ταυ­τί­ζε­ται με την η­δο­νή, ό­πως δέ­χτη­καν με­ρι­κοί πα­ρερ­μη­νεύ­ο­ντας, αλ­λά εί­ναι η κα­τά­στα­ση κα­τά την ο­ποί­α η ψυ­χή εί­ναι γα­λή­νια και στα­θε­ρή, χω­ρίς να τα­ρά­ζε­ται α­πό κανέναν φό­βο ή δει­σι­δαι­μο­νί­α ή κάποιο άλλο πά­θος. Και αυτήν την ψυχική κα­τά­στα­ση την ο­νο­μά­ζει ευε­στώ, αλ­λά της δί­νει και πολ­λά άλ­λα ο­νό­μα­τα.