«Οὕτω γὰρ ἔχει, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῇ ἀληθείᾳ· οὗ ἄν τις ἑαυτὸν τάξῃ
ἡγησάμενος βέλτιστον εἶναι ἢ ὑπ' ἄρχοντος ταχθῇ, ἐνταῦθα δεῖ, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,
μένοντα κινδυνεύειν, μηδὲν ὑπολογιζόμενον μήτε θάνατον μήτε ἄλλο μηδὲν πρὸ τοῦ αἰσχροῦ».
Εκεί όπου θα τάξει κανείς τον εαυτό του, επιλέγοντάς το ως βέλτιστο, ή εκεί όπου θα τον τοποθετήσει ο ηγέτης, εκεί οφείλει να παραμένει και να διακινδυνεύει, χωρίς να υπολογίζει ούτε θάνατο ούτε άλλο κανένα (από τα νομιζόμενα φοβερά) μπροστά στην αισχρότητα (μπροστά στον κίνδυνο να αποδειχθεί αισχρός).
(Πλάτων, Απολογία Σωκράτους)