Google+ Followers

26 Φεβρουαρίου 2015

ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...


Στίχοι: Κώστας Φέρρης
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος


Ήτανε μια φορά, μάτια μου, κι έναν καιρό,
μια όμορφη κυρά αρχόντισσα, να σε χαρώ.

Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή,
τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί.

Ένα Σαββάτο βράδυ, καλέ, μια Κυριακή,
τον Ήλιο, το Φεγγάρι, καλέ, παρακαλεί.

Ήλιε μου, φώτισέ τον, Φεγγάρι μου,
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου.

Γυρίζει κι αρμενίζει, καλέ, στα πέλαγα,
τους πειρατές θερίζει, καλέ, και τους χαλά.

Στον Ήλιο στο Φεγγάρι και στη βροχή
και μένανε μ’ αφήνει έρμη και μοναχή.

Γαλέρα ανοίχτηκε, μάτια μου, με το βοριά,
στη μάχη ρίχτηκε, μάτια μου, και στον καυγά.

Μέσα σ’ ένα σινάφι πειρατικό,
είδα φωτιά ν’ ανάβει και φονικό.

Σημ. Οι στίχοι αναφέρονται στην υπόθεση του Ιστορικού Μυθιστορήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με τίτλο: "Οι Έμποροι των Εθνών", που διαδραματίζεται στην Εποχή της Βενετοκρατίας και αρχίζει ως εξής:

 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ