Google+ Followers

20 Φεβρουαρίου 2014

ΚΟΥΚΟΣ ΜΟΝΟΣ...



Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
 
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

Στου έρωτα το πρώτο αχ, καράβι κέντησα,
πήρα το δρόμο του Σεβάχ, τον κόσμο αρμένισα.
Μαργαριτάρι και λωτός ήσουν στο Μόλυβο,
μια στο βυθό να σε ζητώ και μια στον Όλυμπο.

Στο Τάζ Μαχάλ και στο Ντεπό άγκυρα έρριξα,
στη γέφυρα των στεναγμών τα δάκρυα μέτρησα.
Στη αγκαλιά μιάς ξωτικιάς αποκοιμήθηκα,
ήπια νερό τής λησμονιάς και σε θυμήθηκα.

Δός μου το ρίγος το παλιό, δίχως καμώματα,
κι αν θά ‘μαι λίγος, θα χαθώ τα ξημερώματα.

Ήρθε μια άνοιξη πικρή και μαραζιάρικη
και στην εξέδρα τη χλωμή, λόγοι δεκάρικοι.
Ξενυχτισμένες διαδρομές, που πήγαν άδικα,
για να κλειστούν στα ρετιρέ και στα τρελλάδικα.

Κούκος μονός σ ένα ταμπλώ, τον πόνο ξόρκισα,
χρόνια πληρώνω και χρωστώ κι ας λες πως ξόφλησα.
Βγάλε τα μαύρα σου γυαλιά, να δω τη θάλασσα,
άλλαξα μέτρα και σταθμά, καημό δεν άλλαξα.

Δός μου το ρίγος το παλιό, δίχως καμώματα,
κι αν θά ‘μαι λίγος, θα χαθώ τα ξημερώματα.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ