Google+ Followers

4 Ιανουαρίου 2014

ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ...



Στίχοι: ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Μουσική - Ερμηνεία: ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΜΟΪΛΗΣ

Δε φτάνουν, Σπύρο, τα συνθήματα στους τοίχους,
βρε, θέλει να πιάσουμε ξανά το καμουτσί,
δυο άσπρα άλογα να κάνω εγώ τους στίχους
φτιάξε μια άμαξα, εσύ, τη μουσική.

Έλα, ντελάληδες να βγούμε στις πλατείες
σαν τους πλανόδιους παλιούς πραματευτές,
έλα να στήσουμε σειρήνες συναυλίες
και στις μικρές και στις μεγάλες γειτονιές.

Να είναι τα λόγια καμουτσιές στις συνειδήσεις,
οι μελωδίες να 'ναι γκέμια της φωτιάς
και πώς αλλιώς ένα τροχό να ξεκολλήσεις
από τις μαύρες χαρακιές της λασπουριάς.

Δεν της αξίζει, τέτοια τύχη, της Ελλάδας
και είναι κρίμα για τη νέα μας γενιά
τα δαχτυλίδια του καπνού μιας καμινάδας
να τα φοράνε για κατάρτια και πανιά.

Και πώς να βλέπεις σ' ένα τούνελ τα παιδιά μας,
σε ένα ατέλειωτο μετρό χωρίς σταθμό,
τους επιτήδειους να κλέβουν τη χαρά μας,
να επιβάλουν τους σκοπούς και το ρυθμό.

Κι εμείς να είμαστε με χέρια σταυρωμένα
στου παραλόγου τις κερκίδες θεατές
κι αυτών, τα νιάτα τους, καράβια μεθυσμένα,
των ψευδαισθήσεων τρελοί ταξιδευτές.

Δεν της αξίζει, τέτοια τύχη, της Ελλάδας
και είναι κρίμα για τη νέα μας γενιά
τα δαχτυλίδια του καπνού μιας καμινάδας
να τα φοράνε για κατάρτια και πανιά.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ