Google+ Followers

1 Αυγούστου 2013

Ο ΑΕΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...


Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: «Κίτρινα Ποδήλατα»
Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου 
& «Κίτρινα Ποδήλατα»
****
 Ό,τι κι αν κάνω, δεν μπορώ, το ξέρω, δεν σε πείθω.
Με άλλα λόγια θα στο πω, μ' έναν αρχαίο μύθο.

Μια ιστορία ψεύτικη και λίγο ξεχασμένη
και πάσα ομοιότητα, είναι εξ αρχής χαμένη.

Για ένα ποντίκι που ήτανε στα χώματα κρυμμένο∙
ποτέ δεν είδε ουρανό και πάντα πεινασμένο
.

Όλος ο κόσμος μια σταλιά, μονάχα ένα χωράφι,
και όλες οι παρέες του, ένα μικρό σινάφι.

Στο σώμα αταξίδευτο και στην ψυχή χαμένο,
μες στην καρδιά του μοναχό και πάντα φοβισμένο.


Κατέβηκε ένας αετός μια μέρα στο χωράφι∙
η πείνα του αχόρταγη, το ράμφος του ξυράφι.

Τον έπιασε τον ποντικό, του κόπηκε η μιλιά του,
και φύγαν προς τον ουρανό, τον πάει στη φωλιά του.

Γυρίζει τότε ο ποντικός, κοιτάζει προς τα κάτω∙
είδε βουνά και θάλασσα, τον κόσμο πιό γεμάτο.

«Θεέ μου, πόσα έχασα μ' αυτούς που μπερδευόμουν!
Ωραία είναι εδώ ψηλά, εγώ γιατί σερνόμουν;


Θέλω να μείνω πάντα εδώ, εδώ θέλω να ζήσω∙
τώρα που είδα ουρανό, όλα θα τα ζητήσω!
»

Τον κοίταξε ο αετός και τού ‘πε θυμωμένα:
«Αν σ' ήθελε ο Θεός ψηλά, θα ήσουν σαν κι εμένα!»

Κι ο ποντικός του απάντησε πως είναι θύμα πλάνης!
Μ' αγάπη κι ανοιχτή καρδιά, τον ουρανό τον φτάνεις!


Θα αναρωτιέσαι σίγουρα τί έγινε στο τέλος…
μά η συζήτηση αυτή, είναι ένα άλλο σκέλος.

Κι αν λες πως δεν κατάλαβες και σου «πουλάω φύκια»
Εντάξει…, πλάκα έκανα, μιλούσα για ποντίκια…

Να ονειρεύεσαι ουρανούς και να ζητάς τους τρόπους.
Τί κρίμα που οι αετοί δεν τρώνε και ανθρώπους…


Απ' όσα είδαν τα μάτια μου, ένα μόνο να ξέρεις:
Πως δεν σου φτάνει το όνειρο για να τα καταφέρεις!


Τ' όνειρο είναι τα φτερά, μα αν θέλεις να πετάξεις
πρέπει και την "αλήθεια" σου λίγο να την πειράξεις…


Μην στάζεις το φαρμάκι σου χωρίς να κάνεις βήμα∙
ή κούνα το κορμάκι σου ή άλλαξε το ποίημα!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΟΙ 10 ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 7 ΗΜΕΡΩΝ

Ειπόντος τινός:
«Ω, Λεωνίδα, προς πολλούς μετ' ολίγων διακινδυνεύσων ούτως πάρει;»
Λεωνίδας έφη: «Ει μεν οίεσθέ με τωι πλήθει δειν πιστεύειν, ουδ' η πάσα Ελλάς αρκεί -βραχεία γαρ μοίρα του εκείνων πλήθους εστίν- ει δε ταις αρεταίς, και ούτος ο αριθμός ικανός


Όταν κάποιος του είπε:
«Με τόσους λίγους έρχεσαι, Λεωνίδα, να διακινδυνεύσεις απέναντι σε τόσους πολλούς;»
Ο Λεωνίδας είπε: «Αν πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο πλήθος, δεν αρκεί ούτε ολόκληρη η Ελλάδα -αφού αποτελεί μικρό μέρος σε σχέση με το πλήθος εκείνων. Αν όμως πιστεύετε ότι πρέπει να βασιζόμαστε στις αρετές του καθενός, τότε και ο αριθμός αυτός είναι ικανός


(Πλούταρχος, Λακωνικά Αποφθέγματα)

Μανθάνειν ἐν μὲν τῷ Οὐρανῷ τὸ ὁρᾶν, ἐν δὲ τῇ Γῇ τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι.

Μακάριος ὁ διὰ τῶν Μυστηρίων διελθών, οὗτος γιγνώσκει τῆς ζωῆς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν σκοπόν!

Ὄλβιος ὅστις ἰδὼν κεῖνα εἶσ’ ὑπὸ χθόνα· οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν!


Πίνδαρος, Ποιητὴς τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ Προφήτης τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς.



Και τί να πω αύριο στον Ήλιο;

«Σήκω, σαΐτεψε το φίδι, πώχει αφήκει

η παλιά φιδομάνα και που τώρα

πάλι τη γην ολόγυρα γυρεύει

στις δίπλες του σφιχτά για να τυλίξει»;

«Ξύπνα», να πω, «Τιτάνα Εσύ, και πάλι,

κυκλόφερε τα θεία πατήματά Σου,

τα θεία Σου τα σκιρτήματα τριγύρω

στο φοβερό ερπετό που ξαναζώνει

τη γη κι ο οσκρός* του αρχίνισε να τρέχει

στις θείες πηγές Σου, φαρμακώνοντάς τις»;


«Ο διθύραμβος του Ρόδου», Άγγελος Σικελιανός


* οσκρός = κεντρί, δηλητήριο
Ο Έλληνας, τέκνο του ΔευκΑλίωνος, μάχεται συνΕχώς!

ΕΦ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ