Οὐ δεῖ <ὡς> παῖδας τοκεώνων.
Δεν πρέπει (να συμπεριφερόμαστε) ως παιδιά τών γονέων μας!
(Ηράκλειτος, απόσπ. 74)
Δηλαδή δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε κηδεμονευτικά. Να μετακυλίουμε την ευθύνη γιά ό,τι είμαστε στους γονείς ή σε ό,τι -στην πορεία τής ζωής- υποκαθιστά τούς "γονείς"... Να πάψουμε να είμαστε ανεύθυνοι, διότι μόνον η ανάληψη ευθύνης μπορεί να μας ωριμάσει. Να πάψουμε να κατηγορούμε τους άλλους γι' αυτό που είμαστε ή δεν είμαστε, γι' αυτό που έχουμε ή δεν έχουμε. Να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας και να βαδίζουμε με τα δικά μας πόδια.
Το απόσπασμα αυτό διασώζει ο Μάρκος Αυρήλιος (Τα εις Εαυτόν, Δ, 46), ο οποίος το ερμηνεύει ως εξής:
Οὐ δεῖ <ὡς> παῖδας τοκεώνων, τοῦτ' ἔστι κατὰ ψιλὸν· καθότι παρειλήφαμεν.
Δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε ως παιδιά τών γονέων μας, δηλαδή πιο απλά, όπως τα παραλάβαμε!
